งหมดให้พังทะลายลงได้ มันจึงทำให้ดวงตาของจิ่วเยี่ยลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นไปอีก
ในที่สุดสติของเขาก็กลับคืนมา แน่นอนว่าเขาไม่มีทางลืมความเจ็บปวดของซีอยู่แล้ว ฉะนั้นเขาจะยอมให้ตนเองทำเรื่องที่ไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร เขาปัดผมที่ปรกอยู่บนหน้าผากของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ข้าจะกลับมาให้เร็วที่สุด”
มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยพลางเอ่ย “อื้ม! ข้าจะรอเจ้า ข้าคงต้องคิดถึงเจ้ามากเป็นแน่”
“เจ้าสิ่งนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว ครั้งต่อไปไม่สามารถใช้ได้แล้ว แต่ข้าจะเก็บรักษามันเอาไว้อย่างดี” จิ่วเยี่ยกล่าวพลางถือไม้แกะสลักไว้ในมือ
.
.
