งมืออย่างตรงไปตรงมา หลงเจียวกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าจริง ๆ หรือ ข้าสะสมพลังอยู่ในอาณาเขตของเผ่าอสรพิษมาเป็นเวลานานมากขนาดนี้ ข้าเองก็อยากยืดเส้นยืดสายเช่นกัน”
อ้านจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “เจ้านาย ท่านถอยไปก่อนเถอะขอรับ ข้าจะจัดการที่นี่เอง”
“โอ้! เจ้านายหรือ คิดไม่ถึงเลยว่านายท่านหอคอยฝึกอสูรแห่งความมืดของหอคอยนิรันดร์จะมีวันที่ยอมรับเจ้านายด้วย ที่เจ้าสนใจสิ่งของเช่นนี้ น่าจะเป็นเพราะเจ้านายของเจ้าสินะ”
ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาที่ชั่วร้ายคู่หนึ่งจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตกลง เช่นนั้นก็มอบให้เป็นหน้าที่ของอ้านก็แล้วกัน”
ดูเหมือนว่าเจ้าสิ่งนี้จะเป็นศัตรูเก่าแก่ของอ้าน ฉะนั้นมอบให้อ้านเป็นคนจัดการถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
แววตาที่เย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยจ้องมองไปที่เจ้าหมอนั่น เขากอดมู่เฉียนซีเอาไว้ ก่อนจะปล่อยให้อ้านเป็นคนจัดการ ซึ่งเขาก็ไม่ได้กลับเข้าไปในไม้แกะสลัก เพราะการอยู่ข้างนอกสามารถคุ้มครองซีได้ดีกว่านั่นเอง
ตูมมม!
มีเสียงระเบิดดังออกมา หลังจากนั้นก็เห็นเพียงร่างเงาสองร่างที่ปะทะเข้าด้วยกัน ซึ่งมันก็ทำให้กระดูกของงูยักษ์ที่อยู่โดยรอบแตกละเอียดเป็นชิ้น ๆ ทันที
