าม
“เหตุใดท่านพ่อจึงสั่งว่า วันนี้ห้ามผู้ใดออกจากจวน?”
ชุน เหนียงยิ้มบาง
“เรื่องบางเรื่อง เราไม่จําเป็นต้องรู้ลึก เพียงปฏิบัติตามคําสั่งบิดาเจ้า
“ท่านแม่ หรือจะเกี่ยวกับเรื่องที่พี่รองตก เมื่อวาน?”
เด็กชายดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้
“อยู่ดี ๆ พี่รองจะตกลงสระได้อย่างไร?”
“ผู้ใดจะไปรู้เล่า”
ชุนอี๋เหนียงมองบุตรชายอย่างอ่อนโยน
“แต่ไม่ว่าด้วยเหตุใด ความจริงย่อมปรากฏในไม่ช้า และเฟิงเอ๋อร์… แม่เคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ อย่าอยากรู้ในทุกเรื่อง”
“ข้าจําได้ขอรับ”
จ้าวเย่อเฟิงพยักหน้า
“แต่ดูท่าสระบัวนั้นจะเป็นสถานที่อัปมงคลเสียแล้ว ไม่นานมานี้พี่
หญิงใหญ่เพิ่งตกลงไป เมื่อวานก็ถึงคราวพี่รอง”
ชุน เหนียงเพียงยิ้ม มีเอ่ยสิ่งใด เพียงเร่ง
“อย่าคิดมาก รีบทานเก็ต เดี่ยวจะเย็นเสียก่อน”
“ข้าอิ่มแล้วขอรับ”
เค็กชายวางตะเกียบ
“ท่านแม่ อีกประเดี๋ยวข้าจะไปหาพี่หญิงใหญ่ เมื่อวานพี่ใหญ่ตั้งใจจะ มา แต่คงมีเรื่องขัดข้อง ข้าจะไปดูที่สวนชุนฮุย”
ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด จ้าวเข่อเฟิงกลับชื่นชอบจ้าวเข่อหรันเพียงผู้ เดียว ทั้งที่นางมิได้แสดงความเอ็นดูเป็นพิเศษ บางครั้งถึงกับเย็นชา ทว่า เด็กชายกลับรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด ซุ่นอี้เหนียงเคยบอกเขาว่า นั่นเรีย
กว่า “วาสนา”
“เช่นนั้นแม่ไปกับเจ้าด้วย”
ชุน เหนียงวางชามลง เตรียมตัวลุกขึ้น ขณะที่ทั้งสองกําลังจะออก จากห้อง เฉียวเอ๋อร์ สาวใช้ติดตัวชุนอี๋เหนียงก็รีบรุดเข้ามา
“มีเรื่
