จอมราชาภูตกล่าวว่า “ท่านมู่เป็นคนที่สามารถเชื่อถือได้ นอกจากนี้ก็เป็นแค่แผนที่เท่านั้น เจ้าเองก็รู้ดีอยู่แล้วหากต้องการได้แผนที่ทั้งหมดมันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย”
ผู้นำเผ่าโลหิตเองก็รู้ดี ว่านั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ
ผู้นำเผ่าโลหิตจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเผ่าโลหิตของพวกเรา แน่นอนว่าไม่ใช่แผนที่แผ่นนั้นอยู่แล้ว เพราะแผนที่นั้นเป็นเพียงของตาย แม้ว่าเผ่าภูตหลักทั้งสิบสองอย่างพวกข้าจะเคยภักดีต่อจักรพรรดิภูตก็ตาม”
“หากว่าเจ้าสามารถเก็บสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของเผ่าโลหิตของพวกเราได้ ข้าก็สามารถมอบแผนที่ให้กับเจ้าได้เช่นกัน”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เช่นนั้นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของพวกเจ้าเผ่าโลหิต มันคืออะไรกันแน่”
“แน่นอนว่าต้องเป็นลูกชายของข้าอยู่แล้ว เขาคือนายน้อยของเผ่าโลหิต” เมื่อกล่าวถึงลูกชายของตนเอง ภายในแววตาของผู้นำเผ่าโลหิตก็เต็มไปด้วยความรักใคร่ที่มิอาจบดบังได้
“ในเมื่อเป็นนายน้อยของเผ่าโลหิต ทำไมข้าจะต้องเก็บเขาไว้ล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“เฮ้อ!” ผู้นำเผ่าโลหิตถอนหายใจ จากนั้นก็พูดเรื่องที่รบกวนใจเขามาเป็นเวลานานมากแล้ว
เผ่าโลหิตใช้เลือดสด ๆ
