เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าจะปรับแก้มันสักหน่อยคงจะไม่เป็นอะไรสินะ! เจ้าคงจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใช่หรือไม่”
“ไม่หรอก ค่ายกลภายในต่างหากที่สำคัญที่สุด ภายนอกเว้นแต่รูปร่างแล้วก็ไม่มีสิ่งใดที่สำคัญเลย”
“เช่นนั้นข้าจัดการเอง!” มู่เฉียนซีอยากลองทำดู
หลังจากที่ให้คนไปเตรียมอุปกรณ์แกะสลักไม้แล้ว มู่เฉียนซีก็เริ่มลงมือทันที นางเองก็เป็นนักหลอมอาวุธคนหนึ่ง และมีฝีมือที่ไม่เลวเช่นกัน นางค่อย ๆ แกะสลักรูปร่างของจิ่วเยี่ยตามความทรงจำของนางทีละน้อย และยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจเป็นอย่างมาก
เมื่อได้โครงร่างคร่าว ๆ และได้รูปลักษณ์หลัก ๆ ออกมาแล้ว ก็เริ่มขัดเกลาโดยละเอียดมากขึ้น อย่างไรเสียสิ่งของที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ ก็เป็นการแกะสลักผู้ชายของตนเอง ดังนั้นมู่เฉียนซีจึงพยายามทำให้สมบูรณ์แบบที่สุด
เมื่อมู่เฉียนซีแกะสลักทั้งหมดแล้วจนพอใจ ในขณะที่มองไม้แกะสลักในมือ มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้าคิดถึงเจ้า อยากเจอเจ้า ไม่ใช่ไม้แกะสลักเช่นนี้!”
“ออกมาเถอะ ช่วยข้าใส่หน่อย” ไม่เพียงแต่แกะสลักไม้ชิ้นนี้ได้เหมือนจริงราวกับมีชีวิต มู่เฉียนซียังเตรียมเชือกเอาไว้รอให้ใครสักคนมาใส่ให้ด้วย
จิ่วเยี่ยรู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อยกับปัญหาของซี แต่เมื่อได้ยินว่าน
