ีทางทำเช่นนั้นแน่ เขาไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น ทั้งหมดจงฟังคำสั่งข้า แล้วออกไปเสีย!”
น้ำเสียงของจอมราชาภูตรุนแรงขึ้นหลายส่วน แม้ว่าพลังในการต่อสู้ของมันจะไม่แข็งแกร่ง แต่ทว่าความน่าเกรงขามของจอมราชาภูตที่ปกครองดินแดนมานับหมื่นปีก็ไม่ได้อ่อนแอเลย
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” หลังจากที่ทั่วทั้งตำหนักไม่มีคนอื่นเหลืออยู่แล้ว บริเวณโดยรอบก็เงียบเป็นอย่างยิ่ง
จอมราชาภูตที่สูงส่งผู้นี้จ้องมองไปยังอ้านด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย ถึงสีหน้าของอ้านจะไร้อารมณ์ แต่จูเชว่กลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง หลังจากนั้นเขาก็กระซิบข้างหูของมู่เฉียนซีอย่างแผ่วเบาว่า “เกิดอะไรขึ้นกับจอมราชาภูตผู้นี้กันแน่ เขาคงจะไม่ได้ตกหลุมรักอ้านของเจ้าตั้งแต่แรกเห็นหรอกใช่หรือไม่!”
ซึ่งแววตาของจอมราชาภูตนั้นช่างร้อนแรงมากจริง ๆ!
จอมราชาภูตกล่าวด้วยความตื่นเต้น “หลินรุ่ย สัตว์ประหลาดเขาเดียวแห่งแสงของเผ่าสัตว์ประหลาดเขาเดียวในแดนภูตคารวะนายท่านหอคอยนิรันดร์ ข้า…ข้าชื่นชมท่านหอคอยนิรันดร์เป็นพิเศษ โชคดีที่ตอนแรกท่านปกป้องเผ่าสัตว์ประหลาดเขาเดียวของพวกข้าไว้ ทำให้เผ่าพันธุ์ของพวกข้าไม่ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น และสามารถมีชีวิตอยู่ในแดนภูตได้”
