ายในวันนี้ คุณหนูและคุณชายทุกคนห้ามออกจากจวน หากมีเหตุจําเป็นต้องออก ต้องได้รับอนุญาตจากฮูหยิน มิฉะนั้นจะถูกลง โทษตามกฎตระกูลเจ้าค่ะ”
หลงเอ๋อร์ถึงกับอุทาน
“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ!”
นางยกมือแตะอกตนเอง สีหน้าราวกับตกใจสุดขีด
“นอกจากนั้น มีเรื่องพิเศษอื่นหรือไม่?”
จ้าวเข่อหรันถามต่อ สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แม่นมเยว่
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“มีเจ้าค่ะ นายท่านให้คนไปเชิญหลินชื่อจื่อ หวังให้ท่านมาเยือนจวน
ในยามบ่าย
จ้าวเข่อหรันเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อนอุ่น ฟ้า โปร่งใส นางถอนหายใจเบา ๆ
“อากาศดีถึงเพียงนี้ ช่างน่าเสียดายนัก”
น่าเสียดาย….ที่คงไม่มีผู้ใดมีใจจะชื่นชม ในใจนางหัวเราะเย็นชา ดูท่า
ท่านพ่อกับท่านแม่ จะเร่งรัดสอบสวนเรื่องเมื่อวานอย่างรวดเร็วเสียจริง ช่าง ยุติธรรมเหลือเกิน คราวที่นางตกน้า กลับไม่มีแม้คนมาเยี่ยมเพิ่มสักคน แต่ คราวนี้เย่อเหรินตกน้า กลับเอิกเกริกถึงเพียงนี้ ช่างเป็นบิดามารดาที่ดีเหลือ
เกิน… รอยยิ้มเสียดสีวาบผ่านริมฝีปาก ก่อนเลือนหายรวดเร็ว
“คุณหนู เสียดายอันใดหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์ยังงุนงง
ท่านอยากออกไปข้างนอก แต่ถูกห้าม จึงเสียดายหรือ?”
“เด็กโง่”
แม่นมเยว่หัวเราะดุเบา ๆ เพราะเข้าใจสถานการณ์ดีว่า วันนี้จวนต้อง
มีพายุใหญ่ หลงเอ๋อ ทําหน้ามุ่ย
“เหตุใดท่านเรียกข้าว่าโง่เล่า!”
แต่ก็ไม่มีผู้ใดคิดช่วยนางแก้ต่าง อย่างไรก็ตาม หลงเอ๋อ เป็นคนใจ
กว้าง จึงมิไ
