ปรที่ทําให้นางสะดุด
หลงเอ๋อ พยักหน้าเข้าใจ
“ดังนั้น คุณหนูจึงบอกหลิงเอ๋อร์ว่าท่านคิดว่าคุณหนูสามเป็นคนผลัก คุณหนูรองตกน้ํา? แล้วตอนต่อหน้านายท่านคุณกับฮูหยิน ท่านจะกล่าวเช่น เดียวกันหรือไม่เจ้าคะ?”
“ไม่”
จ้าวเข่อหรันส่ายหน้าเบา ๆ
“เมื่อถึงเวลา ข้าจะไม่ยืนข้างผู้ใด หากข้าเข้าข้างเข่อเหริน จ้าวอิงจะ ถูกใส่ร้าย หากข้าเข้าข้างจ้าวอิง เข่อเหรินย่อมระแวง ขณะนี้ยังไม่ถึงเวลาฉีก หน้ากัน”
แม่นมเยว่อตถามไม่ได้
“แต่เมื่อครู่ท่านก็บอกหลิงเอ๋อร์ว่าท่านคิดว่าคุณหนูสามเป็นคนผลัก
คุณหนูรอง หากภายหลังคําพูดของท่านต่างออกไป คุณหนูรองจะไม่สงสัย หรือเจ้าคะ?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง พลางย้อนถาม
“ข้าเคยกล่าวเมื่อใดว่าข้าเห็นกับตาว่าจ้าวอิงเป็นคนผลักเย่อเหรินตก
น้ํา?”
แม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์พากันทบทวนคําพูดก่อนหน้า จริงดังว่า ตั้ง
แต่ต้นจนจบ นางไม่เคยเอ่ยตรง ๆ เลยสักคํา จ้าวเข่อหรันยกมุมปาก ยิ้มเจ้า เล่ห์นิต ๆ
“ข้าไม่เคยพูดว่าข้าเห็นจ้าวถึงผลักเย่อเหริน หากหลิงเอ๋อร์เข้าใจผิด นั่นก็เป็นเรื่องของนาง จะเกี่ยวอันใดกับบ้าเล่า?”
สองสาวใช้มองหน้ากัน ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ เล่ห์กลเช่นนี้ของคุณ
หนูใหญ่ นุ่มนวลแต่ร้ายลึกนัก
“จริงสิ แม่นมเยว่ เมื่อเช้าท่านพ่อกับท่านแม่มีคําสั่งใดหรือไม่?”
จ้าวเข่อหรันถามอั้น แม่นมเยว่ ตบหน้าผากตนเองเบา ๆ
“ถ้าคุณหนูไม่ถาม บ่าวก็ลืมไปแล้วเจ้าค่ะ เช้านี้ก่อนนายท่านจะออก ไปเข้าเฝ้า ได้สั่งว่าภ
