46 กับสาวใช้หลิงเอ๋อ ให้ออกไป
ไม่นานนัก แม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์ก็จัดเตรียมสํารับเช้าเรียบร้อย จ้าวเข่อหรันนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม ท่วงท่าผ่อนคลายราวสายน้ําใหล เอื้อม หยิบตะเกียบอย่างเนิบช้า ลิ้มรสอาหารเช้าอย่างไม่รีบร้อน หลิงเอ๋อร์ยืนอยู่ ข้างกาย มองภาพนั้นด้วยใจร้อนรุ่มดุจไฟสุมอก นางยังมิได้ล้วงถามสิ่งใด ออกมาเลย หากกลับไปมือเปล่า คุณหนูรองต้องตําหนีนางเป็นแน่ ทว่าบน ใบหน้ากลับต้องเสแสร้งสงบนิ่ง ราวกับไม่มีสิ่งใดคาใจ
จ้าวเข่อหรันแม้จะกําลังรับประทานอาหาร แต่สายตากลับเหลือบ
มองหลิงเอ๋อร์อยู่เนือง ๆ เห็นท่าทีอยากเอ่ยแต่ไม่กล้าเอ่ยของอีกฝ่าย นางก็ แค่นหัวเราะในใจ ดูท่าแล้ว หลิงเอ๋อร์คงร้อนใจไม่น้อย ช่างขยันขันแข็งต่อคํา สั่งของจ้าวเข่อเหรินเสียจริง ไม่รู้ยามทํางานให้นาง จะทุ่มเทได้ครึ่งหนึ่งของ วันนี้หรือไม่
อย่างไรก็ดี… ก็ควรให้นางได้สิ่งใดกลับไปบ้าง จะได้มีคําตอบไปกราบ เรียนเสียที อีกทั้งอีกประเดี๋ยวนางก็มีธุระ หากพาหลิงเอ๋อร์ติดตามไปด้วย ย่อมไม่สะดวก สู้โยนเศษข่าวให้ไปสักหน่อย ทั้งยังเบี่ยงตัวนางออกไปได้ใน คราเดียว
แต่ข่าวนั้น… จะจริงหรือเท็จ ก็สุดแท้แต่นางจะกําหนด หลิงเอ๋อร์ยืน รอจนแทบจะเหยียบไฟในอกดับไม่ลง แต่ก็ยังข่มใจเอาไว้ ขณะกําาลังชั่งใจว่า จะลองหยั่งเชิงอีกครั้งหรือไม่ เสียงของจ้าวเข่อหรันก็ดังขึ้นเสียก่อน
“แม่นมเยว่ เดี๋ยวแม่นมเย่วไปที่คลังในสวนชุนฮุย เอาโสมที่ท่านย่า ประทานมา
