เมื่อคราวก่อนออกมาบางส่วน”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
แม่นมเยว่รับค้า จ้าวเข่อหร้นครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ “ไปเดี๋ยวนี้เลยเถิด”
แม่นมเยว่มิได้ถามเหตุผล รีบไปยังคลั่งทันที ไม่นานก็กลับมาพร้อม
กล่องไม้ใบหนึ่ง ภายในย่อมเป็นโสมล้ําค่านั้น
“หลิงเอ๋อร์”
เพียงได้ยินชื่อของตน หลิงเอ๋อร์ก็สะดุ้ง รีบตั้งสติ
“คุณหนู มีสิ่งใดรับสั่งเจ้าคะ?”
จ้าวเข่อหรันพยักหน้าให้แม่นมเยว่ ส่งกล่องให้นาง หลิงเอ๋อ รับมา
อย่างงุนงง เงยหน้ามองผู้เป็นนาย
“เมื่อวานบ่าย เชอเหรินตก า สุขภาพนางไม่แข็งแรงนัก เกือบก๋าเริบ โรคเก่าอีกแล้ว เจ้าจงนําาโลมนี้ไปส่งที่เรือนเชียอวี่ บอกนางว่า ข้ายังไม่ไป เยี่ยมในวันนี้ ให้นางพักฟื้นให้ดี อีกสองสามวันข้าจะไปเยือน”
ຈະ
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
ดวงตาหลิงเอ๋อ กลอกไปมา ก่อนจะฉวยจังหวะถามอย่างระมัด
“คุณหนูทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าคุณหนูรอง…. ตกน้ําได้อย่างไร?”
จ้าวเข่อหรันถอนหายใจเบา ๆ ราวกับอ่อนแรง ๆ
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก เพียงแต่เรื่องนี้… เกรงว่าคงเป็นความพลั้งเผลอ ยองน้องสามกระมัง”
คะ?”
หลิงเอ๋อ ชะงัก
“คุณหนูหมายความว่า คุณหนูรองลูกคุณหนูสามทําให้ตกน้ําหรือเจ้า
“จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกนัก
จ้าวเข่อหรันทอดเสียงแผ่ว
“ข้าเชื่อว่าน้องสามคงมิได้เจตนา”
คําพูดกํากวนเช่นนั้น กลับทําให้หลิงเอ๋อร์ปักใจเชื่อเองว่า คุณหนู ใหญ่ย่อมคิดว่าเป็นฝีมือคุณหนูสามแน่แท้ ดีแล้ว… เช่นนี้พอกลับไป นางก็มี เรื่องเล่าให้คุณหนูรอ
