43 พบหน้าครั้งแรก (4)
เมื่อสบตากับบุรุษตรงหน้าชื่อถูกวี่ ใจของจ้าวเข่อหลัน พลันสั่นไหว อย่างประหลาด นางไม่รู้ควรเอ่ยถ้อยคําใดดี สองสายตาประสานกันแน่นิ่ง ราวโลกทั้งใบเหลือเพียงพวกเขา ในห้องเงียบสงัดเสียจนได้ยินแม้กระทั่งลม หายใจของกันและกัน บรรยากาศอ้อยอิ่งคล้ายม่านหมอกอ่อนบาง ทว่าแฝง ความร้อนรุ่มที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย
หัวใจของจ้าวเข่อหลันเต้นแรงขึ้นทุกขณะ ราวจะทะลุออกมาจากอก นางคิดจะเอ่ยบางอย่างเพื่อทําลายความเงียบงันนี้ แต่เพิ่งอ้าปาก
“ท่าน”
“เจ้า”
เสียงทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน ซื้อชวี่หัวเราะเบา ๆ แววตาอ่อนโยน
“เจ้าพูดก่อนเถิด”
จ้าวเย่อหลันเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยถามอย่างสงบ
“ท่านมาที่นี่ด้วยเหตุใด? แล้ว…. เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือไม่?”
ในใจนางเต็มไปด้วยความสงสัย บุรุษผู้นี้ที่เรียกตนเองว่าซือถูชวี่ นาง มั่นใจว่าไม่เคยพบหน้า ไม่เคยแม้แต่เฉียดผ่านในความทรงจํา แต่เหตุใดเขา จึงทําท่าราวกับคุ้นเคยนัก? เหตุใดจึงกล้าบุกเข้าห้องหอของสตรีที่ยังมิได้ ออกเรือนซ้ําแล้วซ้ําเล่าในยามดึก? ภาพเงาร่างเลือนรางในค่ําคืนก่อน ๆ ผุด ขึ้นในใจ นางแทบจะแน่ชัดแล้วว่าเงานั้น… ก็คือเขา
“เราไม่เคยพบกันมาก่อน
ซือถูซวี่ตอบตรงไปตรงมา ทว่า สําหรับคําถามแรก เขากลับเลือกจะ เงียบงัน จะให้เขาบอกได้อย่างไร ว่าเพียงเพราะได้ยินเสียงพิณของนางครั้ง หนึ่ง ก็ฝังอยู่ในใจไม่เลือนหาย ถึงขั้นยอมลอบเข้ามามองนางในยามวิกาล? หากนางรู้เข้
