กับแม้แต่ดวงจันทร์นอกหน้าต่างยัง
กลมสว่างเป็นพิเศษ
ไม่นาน เขาก็จากไปทางหน้าต่างดังเดิม และไม่ลืมปิดมันตามคําของ นาง ความมีดกลับเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ครู่หนึ่งหลังจากเขาจากไป จ้าวเข่อหลัน ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น เปลือกตาหนักอึ้ง แต่ไร้เงา ยองความง่วงงุน
เหตุการณ์เมื่อครู่ยังวนเวียนในใจ ราวคลื่นที่ไม่ยอมสงบ ค่ําคืนนี้… สําหรับนาง มิใช่คืนที่หลับง่าย และ ณ เรือนเชียอวี่อีกฟากหนึ่ง ก็เป็นราตรี ที่ไร้การพักผ่อนเช่นกัน ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน บางคนหัวใจสั่นไหวด้วยความ อ่อนหวานที่มิอาจเอ่ย
บางคน…. กําลังเผชิญพายุที่ก่อตัวเงียบงันในความมืด.
