มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเยว่เจี้ยน เขากล่าวว่า “ทุกครั้งพี่ชายมักจะยอมถอยให้ข้าเสมอ และทุกครั้งที่สู้กัน พี่ชายก็มักจะต้องเจ็บหนักกว่าข้าอยู่ตลอด ในที่สุดข้าก็สามารถยอมถอยให้เขาได้บ้างแล้ว ข้ามีความสุขมากจริง ๆ! ฝ่าบาทน้อย ขอบคุณท่านมากขอรับ”
ปึก!
เยว่เจี้ยนล้มอยู่บนพื้น และหลังจากนั้นการเต้นของหัวใจและลมหายใจของเขาก็ได้หยุดลง
เหลียงเยว่ปวดใจจนยากที่จะหายใจได้ แต่กลับไม่สามารถควบคุมไม่ให้ตนเองโจมตีซ้ำเข้าไปได้อีกเช่นกัน
แต่โชคดีที่มังกรร้ายนั้นลงมือได้รวดเร็วกว่า จึงสามารถสกัดกั้นเขาเอาไว้ได้
และเมื่อเยว่เจี้ยนตายไป เหลียงเยว่ก็เปลี่ยนเป็นสงบลงเช่นกัน และเขาก็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้า…ข้า…”
“น้องชายของข้า!” เขากล่าวอย่างเจ็บปวดใจยิ่ง
“อย่าร้องไห้ไปเลย ถึงเขาจะตายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ตายไปอย่างสมบูรณ์หรอก มันเป็นแค่ยาของข้าที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะที่เสมือนตายไปแล้วเท่านั้น เพียงเท่านี้พวกเจ้าก็ไม่ต้องฆ่ากันเองอีกแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา
“จริงหรือขอรับ” แววตาของเหลียงเยว่เปล่งประกายขึ้นมาทันที
“แน่นอนสิ! ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้านี่” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
เมื่อเขาคิดขึ้นมาได้ว่ามู่เฉียนซี
