ังกรวารีและมู่เฉียนซีได้
แต่อย่างไรก็ตาม มู่เฉียนซีกลับสามารถเห็นทุกการเคลื่อนไหวของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋น หรือแม้กระทั่งการแสดงของเขาได้อย่างชัดเจน
นางรู้สึกว่า เจ้าโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นผู้นี้คือคนเลวคนหนึ่ง
เพราะแม้ว่าจะเห็นเด็กทั้งสองเริ่มเข่นฆ่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สีหน้าของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นกลับไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีเพียงแค่ความตื่นเต้นเท่านั้นอีกด้วย
โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นบ่นพึมพำว่า “ไม่ผิดจริง ๆ ด้วย เป็นพวกเขา! ข้ารู้ว่ามันจะต้องสำเร็จ ตอนนั้นไม่น่าปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปได้เลย ข้าน่าจะพลิกแผ่นดินของแดนวิญญาณเพื่อตามหานางให้เจอ หากว่ามีพวกเขา บางที…บางทีอาจจะพลิกสถานการณ์ได้ก็เป็นได้! ทั้งโยวเยี่ยอวู่ซวงหรือโยวเยี่ยจี๋อะไรนั่น จะต้องกลายเป็นเพียงคนที่พ่ายแพ้ให้ข้าเท่านั้น!”
นัยน์ตาของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นยะเยือกออกมา โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นต้องรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับบเด็กทั้งสองคนนี้อย่างแน่นอน
รอหลังจากที่โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นสังเกตการณ์เด็กทั้งสองคนนั้นเพียงพอแล้ว เขาก็โบกมือพลางกล่าวว่า “เด็ก ๆ! นำตัวเด็กทั้งสองคนนั้นไปเสีย!”
“ฝ่าบาทฉื้ออวิ๋น แต่ฝ่าบาทน้อยเฉียนซีผู้นั้น…” ลูกน้องของเขากล่าวอย่
