41 พบหน้าครั้งแรก (2)
“หากข้าไม่ถาม แล้วท่านจะไม่คิดอธิบายหรือ?”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยอย่างยุ่นเคือง
“ยามดึกเช่นนี้ท่านบุกรุกเข้าห้องของข้า อย่างน้อยในฐานะเจ้าของ
ห้อง ย้าก็ควรได้รู้มิใช่หรือว่าท่านเป็นใคร”
นี้หรือ?”
บุรุษตรงหน้าหุบรอยยิ้มล้อเล่น สีหน้ากลับจริงจังขึ้นทันตา
“แล้วสําหรับผู้ที่บุกเข้าห้องสตรีในยามวิกาล เจ้ายังสงบนิ่งได้ถึงเพียง
“สมมติฐานนั้นใช้ไม่ได้
จ้าวเย่อหรัน สบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง ความโกรธเมื่อครู่จางหาย กลายเป็นความนิ่งลึก
“ข้าเชื่อว่า ไม่มีสุภาพบุรุษคนใดจะเยือนห้องคุณหนูในยามค่ําคืน”
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เช่นนั้นความหมายของเจ้าคือ ข้าไม่ใช่สุภาพบุรุษ?”
น้ําเสียงนั้นเจือรอยท้าทาย
“แล้วเมื่อเจอคน ไม่ใช่สุภาพบุรุษ ปรากฏตัวในห้องเจ้าเช่นนี้ เจ้าไม่ กลัวเลยหรือว่าข้าจะคิดร้าย?”
“ท่านจะทําหรือ?”
นางย้อนถาม แน่นอนว่าไม่ เยาคิดในใจ แต่ริมฝีปากยังคงแข็งกร้าว
“แล้วถ้าย้าจะทําเล่า?”
ท่านไม่ทําหรอก”
จ้าวเย่อหรันตอบมั่นคง ความมั่นใจนั้นมิได้มาจากความไร้เดียงสา
หากเป็นสัญชาตญาณของคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วหนึ่งหน
วิญญาณของนางหาใช่เด็กสาววัยสิบสามไม่ หากเป็นหญิงที่ผ่านไฟแห่งการ ทรยศมาแล้วหนึ่งชาติ นางมองคนไม่ใช่เพียงด้วยตา หากด้วยหัวใจที่เคยถูก เหยียบย่ําจนแตกสลาย
บุรุษผู้นี้แม้บุกรุกยามค่ําคืน ทว่าในแววตากลับไร้เงาร้ายกาจ บนกาย เขามีกลิ่นอายสูงศักดิ์บางเบา แผ่วราวสายหมอกแต่ชัดเจน
