และสําคัญที่สุด ไม่มีเจตนาร้าย เมื่อเห็นสายตาเชื่อมั่นของนาง ชื่องูซวี่ กลับรู้สึกลําบากใจ ควรดีใจหรือควรถอนหายใจ? การที่เด็กหญิงตรงหน้าเชื่อใจเขานั้นเป็นเรื่อง
ดี แต่ความไว้ใจที่มอบให้คนแปลกหน้าเพียงครั้งแรก ก็น่าห่วงเสียยิ่งกว่า
“ยังไม่คิดแนะนําตัวอีกหรือ?”
นางถามเรียบ ๆ
“ซือถูซวี่”
เพียงได้ยินนามนั้น คิ้วของจ้าวเย่อหรันก็ขมวดทันที
“ซือดู”
แช่แห่งราชวงศ์ ในแผ่นดินต้าลี่ มีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ใช้นาม
นี้ เช่นนั้นบุรุษตรงหน้าคือผู้ใดกันแน่?
“ฐานะของท่านเล่า?”
นางถามต่อ เขามองนางอย่างประหลาดใจ
“เจ้ามิรู้จักข้าหรือ?”
“ข้าจําเป็นต้องรู้จักท่านด้วยหรือ?”
นางย้อนอย่างไม่ใส่ใจ ความจริงแล้วชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง แต่ความทรง จํากลับเลือนราง อย่างไรก็ดี เพียงแช่นั้นก็เพียงพอจะบอกได้ว่า เขามิใช่คน
สามัญ ชีอดูช หัวเราะเบา ๆ
“ก็จริง เจ้าไม่จําเป็นต้องรู้จัก ย้าบอกเพียงชื่อก็พอ ฐานะของข้า…เอา ไว้ให้เจ้าค่อย ๆ คิดเอาเองเถิด”
“ตามสบาย”
นางยักไหล่ราวไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับตัดสินแน่วแน่ว่าต้องสืบให้รู้ความ
จริง จู่ ๆ นางนึกถึงปิ่นหยกดําที่ปรากฏบนหัวเตียงเมื่อเช้า
ๆ
“ท่านแอบเข้ามากี่ครั้งแล้วกันแน่? เหตุใดต้องมาในยามดึก? เราเคย
รู้จักกันหรือ? ในความทรงจําของข้า ไม่เคยพบหน้าท่านมาก่อน”
สายตาของนางจับจ้องเขาไม่วาง เมื่อครู่ที่เขาเข้ามา ท่วงท่าราวกับ คุ้นเคยทางเดินเป็นอย่างดี ชัดเจนว่าไม่ใช่ครั้งแรก
