ยามราตรีลึกสงัด เสียงทุกสรรพสิ่งดับลิ้นจนเหลือเพียงลมหายใจ ของความเงียบงัน ซือถูซวี่ อาศัยความชํานาญที่คุ้นเคย ลัดเลาะมาถึงสวน ชุนฮุย อย่างเงียบเชียบ ดุจเงายาวที่ลอยมาตามสายลม เขาเปิดหน้าต่าง อย่างแผ่วเบา แล้วก้าวเข้าสู่ห้องดังเช่นที่เคยทํามา
นับแต่วันนั้น วันที่บังเอิญได้ยินเสียงพิณของจ้าวเข่อหรัน เขาก็มัก อาศัยยามดึกมาลอบมองนาง แม้ทั้งสองจะยังไม่เคยพบหน้ากันอย่างเป็น
ทางการ แม้แต่นางเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ําว่ามีบุรุษเช่นเขาอยู่บนโลกนี้ วันนี้ หลังฟังรายงานจากอี้ หัวใจเขาก็พลันกระสับกระส่าย อยากพบหน้านางยิ่ง
นัก กว่าจะรอให้ฟ้ามืดสนิทก็แทบขาดใจ
เยาเดินมาหยุดข้างเตียง มองหญิงสาวที่หลับใหล แววตาลึกล้ําฉาย แสงอ่อนโยนเจือความปวดร้าว ทว่าในวินาทีนั้นเอง ดวงตาบนเตียงก็ลืมขึ้น วันนี้จ้าวเย่อหรันเผชิญเรื่องราวมากมาย เหน็ดเหนื่อยจนควรจะหลับตั้งแต่ หัวค่ํา ทว่าพอคิดถึงเหตุการณ์ยามบ่าย นางกลับพลิกกายไปมา ไร้ซึ่งความ ง่วงงุน จ้าวเย่อเหริน…. นางคิดสิ่งใดกันแน่? วางแผนอะไรไว้?
ความสงสัยกัดกินใจดุจหนามแหลม จนกระทั่งยามดึกสงัด ความง่วง เพิ่งจะคืบคลานมาเล็กน้อย ทว่าท่ามกลางครึ่งหลับครึ่งตื่น นางได้ยินเสียง บางอย่าง พลันสะดุ้งตื่นทันที แต่ยังคงหลับตาแน่น นางอยากรู้ว่าเป็นผู้ใด และมีจุดประสงค์ใด เมื่อหลับตา ประสาทสัมผัสกลับยิ่งเฉียบคม นางได้ยิน เสียงหน้าต่างถูกเปิด ตามด้วยเสียงฝีเท้าเบา ๆ เคลื่อนจากริม
