หน้าต่างเข้ามา ใกล้เตียง แล้วไม่นาน นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงที่จ้องมอง
ใครกัน? ควรลืมตาหรือไม่? ขณะที่ใจครุ่นคิด เงาร่างชุดยาววาบผ่าน ความทรงจํา หรือว่า….พอนึกถึงตรงนั้น นางก็ลืมตาขึ้นทันที คืนนี้เป็นคืนวัน เพ็ญ แสงจันทร์ขาวนวลสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา อาบห้องทั้งห้องให้ สว่างเรื่อ ในแสงนั้น เงาร่างข้างเตียงปรากฏชัดเจน
จ้าวเย่อหรัน อดทอดถอนใจมิได้ สวรรค์ช่างลําเอียงนัก เบื้องหน้า เป็นบุรุษรูปงามหาใดเปรียบ ร่างสูงสง่า หน้าผากอิ่มเต็ม คิ้วคมดุจสลัก ดวง ตาลึกดั่งสระน้ําไร้ก้นบึ้ง ส่องประกายราวจะดูดกลืนวิญญาณผู้มอง จมูกโด่ง สง่างาม ริมฝีปากบางได้รูป เรือนกายรูปสามเหลี่ยมกลับงดงามใต้ชุดคลุมสี ยาวบริสุทธิ์ ปลายชายอาภรณ์ทอดนุ่มบนพื้น สามพันเส้นผมดําสนิทพลิ้ว ไหว ตัดกับชุดยาวดุจหิมะ กลับดูลงตัวอย่างประหลาด
ในดวงตานางวาบประกายตะลึงงันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยน เป็นความสงสัย เยาเป็นใคร? เหตุใดจึงปรากฏในห้องนางกลางดึก? เงายาว ที่นางเคยเห็นเลือนรางก่อนหน้านี้ คือเขาหรือไม่? ปิ่นหยกดําที่วางไว้ข้าง เตียง… เยาเป็นคนวางหรือเปล่า? เขาต้องการสิ่งใดกันแน่? คําถามนับร้อย แล่นผ่านใจ แต่ไม่มีคําตอบ สิ่งเดียวที่นางมั่นใจ คือบุรุษผู้นี้มิได้มีเจตนาร้าย
สองสายตาประสานกันโดยไร้คําพูด ดวงตานางใสกระจ่าง แฝงเพียง ความฉงน ส่วนดวงตาเขา กลับมีคลื่นอารมณ์บางเบาไหลเวียน เงียบงัน ทว่า เต็มไปด้วยบางสิ่งที่เ
