“ทูลนายท่าน คุณหนูจ้าวมิได้รับอันตราย เพียงแต่อาจอ่อนล้าเล็ก
อี้ตอบหลังไตร่ตรอง
“อืม… ถอยไปเถิด”
“ขอรับ”
อี้หายวับไปดุจเงา ภายในห้องเงียบสงัด ซื้อถูกวี่ทอดสายตาเหม่อ ลอย ครุ่นคิดถึงรายงานเมื่อครู่ นางเคยถูกน้องสาวแท้ ๆ ผลักตกน้ําหรือ? แล้วก่อนหน้านั้นเล่า… ถูกใส่ร้ายมาแล้วกี่ครั้ง? คนที่โหดร้ายกับผู้อื่น ไม่น่า กลัวเท่าคนที่โหดร้ายกับตนเอง…. ใช่หรือไม่?
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงพิณของนาง เขาก็รู้ว่าในหัวใจนั้น ซ่อนสิ่ง หนักอึ้งเกินจะเอ่ย นางเคยผ่านเรื่องราวเช่นใดกันแน่? ความรู้สึกปวดร้าว แผ่วเบาแล่นผ่านหัวใจบุรุษผู้เย็นชาเป็นนิตย์ เขา…. สงสารนางอย่างไม่รู้ตัว
ท่านผู้อ่านที่รัก ตอนต่อไปพระเอกกับนางเอกจะได้พบหน้ากันแล้ว การพบกันครั้งนั้นจะก่อประกายเช่นใด?
และจ้าวเย่อเหริน… แท้จริงแล้วเพียงต้องการใส่ร้ายจ้าวอิงเท่านั้น
หรือ? หรือยังซ่อนแผนการอื่นไว้?
อย่าเพิ่งใจร้อน ความจริงกําลังจะเปิดเผยในไม่ช้า
