่อหรันอยู่ลํา พัง เมื่อประตูปิดลง จ้าวเย่อหรันเดินช้า ๆ ไปยังหน้าต่าง เงยหน้ามองจันทร์ เต็มดวงที่ลอยสูงบนฟากฟ้า แล้วถอนหายใจแผ่วเบา นับแต่หวนคืนชาติภพ นางดําเนินทุกก้าวอย่างระมัดระวัง ราวเดินบนคมมีด กลัวเพียงเผลอไผล เพียงครู่ จะตกลงสู่เหวลึกไร้ทางกลับ
มิใช่นางคิดมากเกินเหตุ แต่เพราะจ้าวเย่อเหริน…. ร้ายกาจเกินกว่าจะ ประมาท เมื่อนึกถึงน้องสาวร่วมสายเลือด คิ้วของนางก็ขมวดแน่น เรื่องบ่าย วันนี้ แน่นอนว่าเป็นแผนของจ้าวเย่อเหรินเพื่อใส่ร้ายจ้าวอิง ทว่า…. มันง่าย
ตายเพียงนั้นจริงหรือ?
หากเพียงต้องการกําจัดจ้าวอิง เหตุใดจึงต้องเลือกนาง กับหลินซีหร่านมาเป็นพยาน? หรือเป้าหมายแท้จริงมิได้หยุดเพียงเท่านั้น? และหากเป็นเพียงการใส่ร้ายผู้อื่น เหตุใดต้องเอาชีวิตตนเองเข้าเดิมพัน? หรือยังมีแผนซ่อนอยู่ในเงามืด? ความคิดสับสนประดังเข้ามาไม่รู้จบ
ขณะนั้นเอง เงาร่างสีดําพลันโผผินจากหลังคาเรือน หายลับไปใน ความมืดโดยมิทําให้ผู้ใดระแคะระคายแม้แต่น้อย ไม่นานนัก ณ ชั้นห้ายอง หอวิ่งเยว่ ภาพเดิมดังครั้งก่อน บุรุษในชุดยาวเอนกายครึ่งนอนครึ่งนั่งบน ตั่ง ดวงตาปิดสนิทคล้ายกําลังพักผ่อน ต่างกันเพียง… ข้างกายเขามีชายชุด าคุกเข่าครึ่งหนึ่ง รายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในจวนใหชีออย่างละเอียด
เมื่อฟังรายงานของชายชุดดํา
ลืมตาขึ้นทันที
น้อย”
อี้
“แล้วนางตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เขาถามเสียงเรียบ
จบลง บุรุษชุดยาวนามว่า ชื่อชวี่ ก็
