ง ๆ อย่างนั้นหรือ?
“ไม่! ไม่เอาหรอก! ข้าไม่ได้รังเกียจการมีชีวิตที่ยืนยาวหรอกขอรับ! ก่อนหน้านี้ข้าเคยหัวเราะเยาะสหายมาก่อน สุดท้ายตนเองก็โชคร้ายเช่นกัน! เฮ้อ! ถึงเมืองเสียกับเมืองอวู่ซวงจะเป็นฝ่ายตรงข้ามกัน และองค์ชายแต่ละพระองค์ต้องแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตายจนไม่อาจเลี่ยงได้ แต่ก็ไม่สามารถทำไห้พวกเราไม่ติดตามผู้ที่นับถือได้อยู่ดี พวกเราต่างชื่นชมท่านด้วยใจจริง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย” เขากล่าวกับมู่เฉียนซี
“ข้ายอมแพ้!”
บนใบหน้าของมู่เฉียนซีคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา ถึงเจ้าโยวเยี่ยเสียผู้นั้นจะไม่ใช่คนดี แต่เหล่าอัจฉริยะของเมืองเสียอย่างพวกเขาถือว่าเป็นคนที่ไม่เลวเลยทีเดียว!
สนามสุดท้าย การแข่งจากสองร้อยเข้ารอบหนึ่งร้อยคน ขอเพียงไม่ตกรอบในสนามนี้ พวกเขาก็จะถือว่าชนะแล้ว!
เมื่อแข่งมาถึงตรงนี้ อัจฉริยะที่เหลืออยู่ล้วนเป็นผู้ที่แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่งทั้งนั้น และในที่สุดมู่เฉียนซีก็ได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่ไม่ขอยอมแพ้ไปก่อนเสียที
เขาเป็นคนที่มาจากเมืองจี้ ซึ่งเห้อเหลียนถิงก็ถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองจี้เลยก็ว่าได้!
นอกจากนี้เขาเป็นถึงจักรพรรดิวิญญาณระดับเก้า ซึ่งในบรรดาอัจฉริยะเหล่า
