ฉริยะคนอื่น ๆ ในเมืองเสียต่างก็ใช้สายตาที่เห็นอกเห็นใจมองไปยังคนที่โชคร้ายผู้นั้นเช่นกัน ช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่ได้เจอลูกพี่มู่ผู้นั้นตั้งแต่สนามแรกเช่นนี้!
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าแค่รอพวกข้าอยู่ข้างนอกเถอะ! พวกข้าได้กอดขาพี่ใหญ่มู่บุกเข้าไปในอาณาจักรลับขององค์จักรพรรดิกุ่ยจวินได้พอดี!”
หากเจ้าเมืองของเมืองเสียรู้ว่าพวกเขามีความคิดเช่นนี้ คาดว่าพวกเขาทั้งหมดได้ถูกโยนออกไปเป็นแน่
ในฐานะที่เป็นคนของเมืองเสีย คิดไม่ถึงเลยว่าจะไปกอดแข้งกอดขามู่เฉียนซีเช่นนี้ มันจะมากเกินไปแล้ว
คราวที่แล้วเจ้าพวกนี้ยังถูกทรมานไม่พออย่างเห็นได้ชัด และอยากที่จะถูกทรมานอีกครั้ง
เป็นเพราะคนของเมืองเสียนั้นโชคไม่ดีเกินไป หรือจะบอกว่ามู่เฉียนซีโชคดีเกินไปกันแน่
เพราะนางเจอคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาจากเมืองเสียถึงสามคนติดต่อกัน และพวกเขาก็ยอมแพ้โดยที่ไม่ต้องสู้เลยด้วยซ้ำ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าว่านะ! พวกเจ้าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้! อย่างน้อยก็สู้สักหน่อยเถอะ! เจ้าดูสายตาของทุกคนสิ พวกเขาต่างรู้สึกว่ามันต้องมีเรื่องลับลมคมใน แม้แต่เจ้าเมืองเสียของพวกเจ้าก็คงสงสัยว่าข้าวางยาพิษอะไรบางอย่างเพื่อควบคุมพวกเจ้าเป็นแน่!”
แต่นางไม่ได้ทำอะไรเลยจริ
