ุบปากไปซะ!”
เขาเองก็ไม่คิดเลยว่าโยวเยี่ยอวู่ซวงจะเดือดดาลขึ้นมาทันที และไม่เกรงใจเลยเช่นนี้ เขากล้าแม้แต่หยิบยกเรื่องเป็นตายออกมาเลยทีเดียว
หากว่าโยวเยี่ยอวู่ซวงไม่ได้บรรลุมาก่อนหน้านี้แล้วละก็ แน่นอนว่าเขาคงดีใจมากที่โยวเยี่ยอวู่ซวงเริ่มหยิบเรื่องท้าดวลเป็นตายออกมา
แต่ตอนนี้ หากเขาตอบรับเรื่องการท้าดวลแบบเป็นตาย เขาคงเหมือนรนหาที่ตายเป็นแน่!
ทันใดนั้นก็มีความเย็นยะเยือกจู่โจมเข้ามาจนทำให้ขนลุกขนพอง เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของสัตว์ร้ายก็มิปาน
เขาอยากจะค้นหาว่าสายตานั้นมาจากที่ใด แต่กลับไม่สามารถสัมผัสมันได้เลย ซึ่งมันก็มีเพียงความหวาดกลัวที่แทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกเท่านั้น
เป็นใครกัน
ซึ่งตอนนี้โยวเยี่ยจี้ก็ตระหนักได้ถึงผลที่ตามมาของปากพาซวยของเขาแล้ว เขากล่าวว่า “เมื่อครู่นี้ข้าไม่ดีเอง น้องอวู่ซวงอย่าโกรธไปเลย แม่สาวน้อยมู่เฉียนซีผู้นั้นต้องเอาชนะได้อย่างแน่นอน”
.
