ค้าใหม่เข้ามาในตำหนักพั่วจูแล้ว ทั้งชั้นที่หนึ่ง ชั้นที่สอง และชั้นที่สามล้วนมีสินค้าใหม่ทั้งสิ้น และทันใดนั้นหัวใจของผู้ดูแลก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที
เขากล่าวว่า “ฝ่าบาทน้อยเฉียนซี ได้โปรดออมมือด้วยเถิดขอรับ! พวกข้าทำแค่กิจการเล็ก ๆ เท่านั้นเอง”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “เจ้าทำเงินมากมายมหาศาลทุกวัน ทั้งยังทำเงินได้มากกว่าหอหมอปีศาจของข้าอีกด้วย นี่เจ้าเรียกว่ากิจการเล็ก ๆ อย่างนั้นหรือ ท่านผู้ดูแล นี่เจ้ากำลังล้อเล่นอยู่หรืออย่างไร คราวที่แล้วข้าเพียงแค่โชคดีเท่านั้น ไม่แน่ว่าจะโชคดีทุกครั้งไปเสียหน่อย!”
มุมปากของผู้ดูแลกระตุกอย่างบ้าคลั่ง นั่นเรียกว่าโชคดีหรือ ตีเขาให้ตายก็ไม่เชื่อหรอก ฝ่าบาทน้อยผู้นี้จะต้องมีวิธีพิเศษอะไรบางอย่างแน่นอน
แต่อย่างไรเสีย พวกเขาก็มองไม่ออกอยู่ดี ว่านั่นคือวิธีการใดกันแน่
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็เริ่มเลือกหินจากชั้นที่หนึ่ง และชั้นที่สองมากองหนึ่ง
ก่อนหน้านี้มู่เฉียนซียังเลือกหินที่ไม่มีประโยชน์มาเพื่อปิดหูปิดตาคนอื่นบ้าง แต่ทว่าตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้ว อย่างไรเสียพวกเขาทั้งหมดก็สงสัยนางอยู่แล้ว
เมืองอวู่ซวงสร้างชื่อเสียงในงานประชุมทั้งสิบแปดเขตแดนนี้ได้ดีเป็นอย่า
