ญญาณได้อย่างแน่นอน หากเอาไปให้โยวเยี่ยอวู่ซวงใช้จะทำได้หรือ สมบัติเทพเช่นนี้ควรจะต้องใช้กับคนที่เหมาะสม วันนี้เจ้าจะต้องขายให้ข้า!”
สมบัติเช่นนี้ จะให้ไปตกอยู่ในมือของโยวเยี่ยอวู่ซวงได้อย่างไรกัน
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าจะพูดอีกครั้ง ว่าข้าไม่ขาย! แม้ว่าความสามารถของอาเล็กของข้าจะไม่สูงมากนัก แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะอยู่เหนือกว่าเจ้าเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น”
“คิดเพ้อเจ้อ! นั่นมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!” โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นกล่าว
มู่เฉียนซีเก็บหัวใจแห่งภูตวิญญาณทันที สมบัติชิ้นนี้ล้ำค่ามากเกินไปจริง ๆ และมันก็ยังทำให้คนมากมายล้วนจับจ้องมาที่นางอีกด้วย
ถึงพวกเขาจะคิดว่าที่นี่คือตำหนักพั่วจู จึงไม่กล้าลงมือ แต่โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นที่ตกอยู่ในความโกรธเคืองกลับไม่ได้คิดมากมายขนาดนั้น
“มู่เฉียนซี ข้าต้องการหัวใจแห่งภูตวิญญาณของเจ้า! ถึงวันนี้เจ้าจะไม่ขายแต่ก็ต้องขายให้ข้าอยู่ดี!” โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นลงมือจับมู่เฉียนซีทันที
เขาอยากลงมือก็จะลงมือ เมื่อถึงเวลานั้นค่อยไปขอโทษเสด็จพี่ใหญ่ก็พอแล้ว เพราะอย่างไรเสียเสด็จพี่ใหญ่ก็คงไม่ต้องการให้โยวเยี่ยอวู่ซวงได้รับหัวใจแห่งภูตวิญญาณไปเพื่อเลื่อนขั้นความสามารถอย่าง
