ร่างกายอ่อนล้า ใจเหนื่อยหน่าย จ้าวเย่อหวั่นกลับถึงสวนชุนฮุย นาง เพียงหวังจะกินข้าวให้อิ่ม แล้วนอนหลับสักคืนอย่างสงบ แต่เพียงก้าวพ้น ประตูสวน ความรู้สึกผิดปกติก็แล่นผ่านใจ เพราะยังไม่ทันตั้งตัว แม่นมเยว่ก็ รีบเดินเข้ามาหา
“คุณหนูใหญ่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูสามมารอนาน มากแล้ว นางเฝ้ารอท่านอยู่ตลอด”
“จ้าวอิงมาหรือ?”
จ้าวเข่อหรันชะงักเล็กน้อย ปกติระหว่างนางกับจ้าวอิงแทบไม่มีความ สนิทสนม อีกทั้งนางก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตน แล้วเหตุใดวันนี้จึงมาหาถึง
เรือน?
“นางบอกหรือไม่ว่ามีธุระอะไร?”
จ้าวเย่อหรันถามพลางก้าวเดิน
“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ เพียงบอกว่าจะพบท่านเท่านั้น สีหน้านางดูร้อนรน
ยิ่งนัก คงเกิดเรื่องใหญ่กระมัง”
หัวใจจ้าวเย่อหวั่นไหววูบ หรือจะเป็นเรื่องบ่ายวันนี้ เรื่องที่จ้าวเย่อ
เหรินตกสระ? แต่จ้าวอิงมาหานางเพราะอะไรเล่า
“ตอนนี้นางอยู่ที่ใด?”
“อยู่ในห้องของท่านเจ้าค่ะ หลงเอ๋อร์คอยรับใช้อยู่”
เมื่อเปิดประตูเข้าไป จ้าวเบื่อหรันเห็นจ้าวอิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าลอย ล่อง ดวงตาเหม่อเหงา มือจับถ้วยชาแน่นราวกับหาที่พึ่ง จ้าวเย่อหรันปรับสี หน้า ยิ้มอ่อนอย่างสุภาพ
“น้องสาวสาม รอนานแล้วหรือ วันนี้มีเรื่องวุ่นวายมาก ย้ากลับช้าไป
หน่อย ต้องให้เจ้าคอย เสียมารยาทจริง ๆ”
จ้าวอิงรีบลุกขึ้น สีหน้ากระอักกระอ่วน
“พี่หญิงใหญ่กล่าวเกินไป เป็นข้ามาไม่ถูกเวลาเอง”
“นั่งก่อนเถิด”
จ้าวเย่อหรันก้าวเข้
