าไปอย่างสง่างาม
“วันนี้ดูท่าจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงได้แวะมาหาข้าเช่นนี้
จ้าวอิงเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยตรงไปตรงมา
“พี่หญิงใหญ่ ในเมื่อท่านรู้อยู่แล้ว เราไม่ต้องอ้อมค้อมกันเถิด เรื่อง
บ่ายวันนี้… มิได้เป็นอย่างที่ท่านเห็น
“เรื่องบ่ายวันนี้? เจ้าหมายถึงตอนเย่อเหรินตกสระบัวใช่หรือไม่?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง ๆ เอ่ยเข้าประเด็นทันที แม่นมเยว่และ
ๆ
หลงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจ้าวอิงด้วยสายตาแปลกใจ เรื่องที่คุณหนูรอง ตกสระพวกนางทราบอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าคุณหนูสามจะมาหาเพราะเรื่องนี้ หรือเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับนาง? สายตาสองคู่จับจ้องอย่างมีนัยยะ ทําให้จ้าว อิงร้อนรนยิ่งขึ้น
“เรื่องบ่ายวันนี้ไม่เกี่ยวกับข้า!”
นางรีบคว้ามือจ้าวเข่อหรันไว้ น้ําเสียงร้อนรน
“ข้าไม่ได้ผลักจ้าวเย่อเหรินลงน้ํา ท่านต้องเชื่อบ้านะ!”
จ้าวเย่อหรันก้มมองมือที่ถูกจับแน่น ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แล้วอย่างไร? เจ้ามาหาข้า เพียงเพื่อบอกว่าไม่ใช่เจ้าผลักนางหรือ?”
ความสงบของจ้าวเย่อหวั่นทําให้จ้าวอิงยิ่งกระวนกระวาย
“ไม่ใช่! ข้ามาขอให้ท่านช่วยอธิบายต่อท่านพ่อและฮูหยิน ตอนนี้มี
เพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยข้าได้”
“เหตุใดจึงมีเพียงย้า?”
จ้าวเย่อหรันถามเรียบ ๆ จ้าวอิงชะงัก
“เอ่อ…”
“ย้าถามว่า เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าข้าจะช่วยเจ้าได้”
“เพราะท่านเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด”
จ้าวอิงตอบหลังครุ่นคิด
“และเมื่อเทียบกับคําพูดของชื่อจื่อหลินกับเสียนอวิ๋น ท่านพ่
