อ
กับฮูหยินย่อมเชื่อคําของท่านมากกว่า”
จ้าวเย่อหรันแทบหัวเราะออกมา จ้าวอิงคิดว่านางมีหน้าที่ต้องช่วย
หรือ? โลกนี้ไม่มีใครช่วยใครฟรี ๆ โดยไร้เหตุผล
“เช่นนั้น… เกรงว่าน้องสาวสามคงต้องผิดหวัง”
นางยิ้มบาง
“เรื่องบ่ายวันนี้ ข้าเองก็ไม่กระจ่างนัก หากท่านพ่อท่านแม่ถาม ข้าก็
คงตอบเช่นนี้”
จ้าวอิงหน้าเสีย หากจ้าวเข่อหรันไม่ช่วย นางก็ต้องพึ่งคําพูดของ ชื่อจือหลินซีหร่านกับเลียนอวิ๋น ซึ่งย่อมไม่เป็นผลดีต่อ นั่นหมายความว่า…..
อาจต้องรับโทษตามกฎตระกูล
“ดึกแล้ว น้องสาวสามกลับเถิด”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยไล่เบา ๆ พลางลุกขึ้นเตรียมไปชําระล้างร่างกายและ รับประทานอาหาร จ้าวอิงใจหาย รีบลุกตาม
“พี่หญิงใหญ่ รอก่อน!”
“ยังมีเรื่องใดอีกหรือ?”
จ้าวเข่อหรันค่อย ๆ ดึงมือกลับ รอยยิ้มสุภาพแต่ห่างเหิน จ้าวอิงกัด
ริมฝีปากแน่น
นางได้!”
ๆ
“ท่านต้องการอย่างไร จึงจะยอมช่วยย้า?”
“เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า?”
จ้าวเย่อหรันย้อนถาม จนมุม จ้าวอิงจึงหลุดปาก
“ท่านรู้หรือไม่ว่าจ้าวเย่อเหรินใส่ร้ายข้าเพราะอะไร? เพราะถ้าจับพิรุธ
ดวงตาจ้าวเข่อหรันหรี่ลงเล็กน้อย
“พิรุธใด?”
“เป็นเรื่องเกี่ยวกับท่าน”
จ้าวอิงรีบกล่าว
“หากท่านยอมช่วย ข้าจะบอก”
จ้าวเย่อหรันยอมรับว่าสนใจ แต่หลังกลับชาติมาเกิด นางไม่เคย
ปล่อยให้ใครจูงจมูกอีก นางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
“ดูเหมือนน้องสาวสามไม่อยากบอกจริง ๆ ไม่เป็นไร ข้าเองก็ไม่ใคร่
สนใจนัก เชิญกลับเถิด”
ๆ
เห็นอีกฝ่ายเฉยชาเ
