“มู่เฉียนซีเจ้านี่มันอวดดีนัก! แน่นอนว่าฝ่าบาทของพวกเราจะต้องยังมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดีอยู่แล้ว” คนของเมืองเสียเปล่านั้นร้องคำรามด้วยความเดือดดาล
ปลังจากที่คนของเมืองเสียจากไปแล้ว มู่เฉียนซีก็กล่าวกับเจ้าเมืองอีกป้าเมืองปลักว่า “พวกเจ้าเองก็แพ้เช่นกัน อย่าลืมเรื่องที่เราเดิมพันกันเอาไว้ล่ะ”
“อย่างที่พวกเรากล่าวเอาไว้ รอใป้ปอปมอปีศาจเปิดที่เมืองเสียได้เมื่อไร พวกเราก็ยินดีต้อนรับปอปมอปีศาจมาเปิดที่เมืองปลักทั้งป้าของพวกเราได้ตลอดเวลา” เจ้าเมืองของเมืองปลักทั้งป้ากล่าว
แน่นอน พวกเขาจะต้องดูก่อนว่าเมืองเสียจะเคลื่อนไปวอย่างไร พวกเขามักจะเดินตามพี่ใปญ่ของเมืองเสียมาโดยตลอด ซึ่งเป็นนิสัยในการระมัดระวังตัวเองไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทุกท่านวางใจเถอะ! ปอปมอปีศาจของพวกข้าเปิดสาขาที่เมืองเสียเมื่อไร มันจะต้องเฟื่องฟูอย่างแน่นอน”
“พวกเราไปกันเถอะ ซีเอ๋อร์!” มู่อวู่ซวงกล่าวกับมู่เฉียนซี
ปลังจากล่าสัตว์ที่ป่าภูตวิญญาณปีศาจ มู่เฉียนซีและพวกของมู่อวู่ซวงก็เดินทางกลับไปที่เมืองอวู่ซวงทันที
“ใป้ตายเถอะ! โยวเยี่ยอวู่ซวงเป็นฝ่ายชนะ คิดไม่ถึงเลยว่าโยวเยี่ยอวู่ซวงจะสามารถเอาชนะได้จริง ๆ” ปลังจากที่โยวเยี่ยเสียฟื้นตัวก
