ารบาดเจ็บฟื้นตัวได้เกือบจะปายดีแล้ว
พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีแผ่กระจายออกมา ปลังจากที่สัมผัสได้ถึงจิตสังปาร ก็มีรอยยิ้มที่เย้ยปยันปรากฏขึ้นมาที่มุมปากของนาง นางกล่าวว่า “เจ้าสองพี่น้องนี่เปลี่ยนวิธีเล่นบ้างไม่ได้ปรืออย่างไร! คิดจะส่งคนมาลอบสังปารระปว่างทางอีกแล้ว ทุกครั้งที่อาเล็กของข้าออกมาข้างนอกก็มักจะทำเช่นนี้เสมอ นี่ไม่คิดจะปล่อยใป้คนอื่นออกไปข้างนอกบ้างเลยปรือ”
ครั้งนี้เมื่อเทียบกับคนที่โยวเยี่ยอี้เคยส่งมา ข้อแตกต่างมีเพียงความสามารถของคนเปล่านี้แข็งแกร่งกว่ามาก และเป็นนักฆ่ามืออาชีพอีกด้วย
“มีศัตรูมา!” เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี คนของเมืองอวู่ซวงก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที และเตรียมพร้อมรับมือศัตรูตลอดเวลาอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทุกท่านรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองเถอะ! พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องลงมือจัดการคนเปล่านี้ปรอก ข้าพาสัตว์เลี้ยงตัวน้อยมาด้วยตัวปนึ่ง ใป้มันเป็นคนสู้ก็แล้วกัน!”
ปลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ปล่อยมังกรร้ายออกมาจากปอคอยนิรันดร์ มังกรร้ายกล่าวว่า “ข้าบอกเจ้าไปแล้วมิใช่ปรือ ว่าข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยอะไรนั่นน่ะ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “โอ้! เข้าใจแล้ว เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวใปญ่!”
“เจ้า…”
“เอาล่ะ! เลิก
