หมือนกัน
ทุกคนต่างจ้องมองไปยังอัจฉริยะเหล่านั้นด้วยแววตาที่เปล่งประกายเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าอัจฉริยะแต่ละคนจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
คนของเมืองเสียเหล่านั้นกล่าวถามขึ้นมาว่า “มู่เฉียนซี สัตว์ภูตวิญญาณที่เจ้าล่ามาล่ะ เจ้าไม่สามารถใช้สัตว์ภูตวิญญาณของพวกฝ่าบาทอวู่ซวงมานับรวมได้หรอกนะ!”
คนของเมืองอวู่ซวงเหล่านั้นเดือดดาลขึ้นมาทันที พวกเขากล่าวว่า “พวกเจ้าดูถูกคนอื่นให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ! ก็แค่ล่าสัตว์ภูตวิญญาณเท่านั้น นี่มันง่ายเกินไปสำหรับฝ่าบาทน้อยของพวกข้าด้วยซ้ำ”
มู่เฉียนซีมองไปทางพวกเขาแล้วกล่าวว่า “สัตว์ภูตวิญญาณที่ข้าล่าน่ะหรือ! ไม่ใช่พวกนั้นหรืออย่างไร ข้าก็แค่ให้ลูกน้องของข้าเหล่านี้ดูแลให้เท่านั้นเอง”
ผู้อาวุโสของเมืองเสียเหล่านั้นกล่าวด้วยความโกรธเคือง “มู่เฉียนซี เจ้าจะไร้ยางอายเกินไปหน่อยแล้ว! คิดไม่ถึงว่าต้องการเอาสัตว์ภูตวิญญาณที่เหล่าอัจฉริยะของพวกข้าล่ามาไปเป็นของตนเองเพียงแค่พูดคำเดียว…”
ในเวลานี้ หนุ่มน้อยคนหนึ่งก็กล่าวขึ้นมาว่า “นายท่าน นี่เป็นของพี่ใหญ่มู่จริง ๆ ขอรับ!”
“เจ้าตัวนี้ก็เป็นของพี่ใหญ่มู่เช่นกัน! หากท่านไม่เชื่อ ก็สามารถดูบาดแผลบนตัวของมันได้ เข็มที่มีขนาดเล็กเช่นน
