ขณะที่เรือนเซี้ยววุ่นวายตุงรังผึ้งแตก จ้าวอิงรีบเร่งกลับสู่เรือน ช่างอินเก๋อ สีหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด ราวกับถูกดูดวิญญาณออกจากร่าง
สาวใช้คนสนิทเห็นนางกลับมา ก็รีบเข้าไปรับ
“คุณหนูสาม กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”
ครั้นเห็นสีหน้าผิดปกติ สาวใช้ยิ่งร้อนใจ
“คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ? เหตุใดหน้าซีดถึงเพียงนี้ จะให้บ่าว
ไปตามหมอมาดูไหมเจ้าคะ?”
“เร็ว ไปเชิญอีเหนียงมาเดี่ยวนี้”
จ้าวอิงพรวดเข้าไปในห้อง แล้วหันกลับมาสั่งเสียงแข็ง
“แต่ว่า….คุณหนู สีหน้าท่านไม่ดีเลยนะเจ้าคะ”
“ข้าบอกให้ไปเชิญอี๋เหนียง! เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”
เสียงตวาดแหลมคมดังลั่น ความห่วงใยของสาวใช้คนสนิท ในหูของ จ้าวอิงกลับฟังดูน่ารําคาญ วันนี้นางถูกจ้าวเย่อเหรินหลอกใช้จนตกหลุม พราง โทสะยังคุกรุ่นไม่ทันจาง อีกทั้งยังหวาดกลัวโทษทัณฑ์ที่จะตามมา ใจ ทั้งโกรธทั้งหวั่น เพียงอยากรีบปรึกษาอี้เหนียงหาทางเอาตัวรอด ทว่าสาวใช้ นางกลับชักช้า จึงระเบิดอารมณ์ใส่อย่างไม่ยั้ง
“นี่เจ้าเป็นคุณหนู หรือข้าเป็นกันแน่? ใช้ให้ทําเรื่องแค่นี้ยังอิดออด มี เวลาพูดมาก ไยไม่รีบไปเชิญอี๋เหนียง? จะให้ข้าไปเชิญเองหรืออย่างไร!”
“มะ..ไม่เจ้าค่ะ บ่าวไปเดี๋ยวนี้”
สาวใช้คนสนิท กล้ํากลืนความน้อยใจ รีบถอยออกไป จ้าวอิงยืนอยู่ลํา พัง ใจยังเต้นระส่ํา วันนี้นางประมาทเกินไป จึงตกเป็นเหยื่อกลอุบายของ จ้าวเย่อเหริน นางคว้าน้ําขึ้นดื่มอีกใหญ่ หวังให้ใจเย็นลง แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหนา
