ว สะท้าน ไม่นาน จางอี้เหนียงก็รี ก็รีบมาถึงห้องบุตรสาว
“อิงเอ๋อร์ เรียกข้ามาเร่งด่วนเช่นนี้ เกิดเรื่องอันใด?”
จางอี้เหนียงเอ่ยพลางก้าวเข้าประตู วันนี้นางมิได้ออกจากเรือน
ช่างอินเก๋อเลย จึงยังไม่รู้ข่าวว่าจ้าวเย่อเหรินตกสระบัวจนทั้งจวนโกลาหล จ้าวอิงลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง ชะโงกดูนอกประตู สั่งให้สาวใช้ เฝ้าอยู่ด้าน นอก ก่อนกล้าพูด
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ….”
เห็นท่าทีบุตรสาว สีหน้าจางอี้เหนียงเคร่งเครียดทันที
“พูดมา เจ้าไปก่อเรื่องอะไรเข้า?”
“อี๋เหนียง…. ย้า…. ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!”
น้ําเสียงสั่นเครือ จางอี้เหนียง ตกใจ นางรู้ดีว่าบุตรสาวตนแม้จะ วู่วาม แต่ไม่เคยยอมรับผิดง่าย ๆ หากวันนี้ถึงกับยอมรับว่า “ก่อเรื่องใหญ่” ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
คะ!”
“เร็ว บอกข้ามาให้หมด!”
ๆ
“จ้าวเย่อเหรินตกสระบัว ทุกคนคิดว่าถ้าเป็นคนผลัก แต่มิใช่ย้านะเจ้า
จ้าวอิงแทบร้องไห้
“อะไรนะ!”
จางอี้เหนียงใจหายวาบ
“เล่ามาให้ละเอียด!”
จ้าวอิงจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด
“ครั้งก่อนที่จ้าวเย่อหรันตกน้ํา แท้จริงเป็นฝีมือจ้าวเย่อเหริน ข้า
บังเอิญเห็นเข้า…”
เพียงประโยคแรก จางอี้เหนียงก็สะดุ้ง นางรู้เรื่องที่คุณหนูใหญ่ตก น้ํา แต่ไม่เคยคิดว่าเบื้องหลังจะเป็นคุณหนูรอง
“วันนั้นฮูหยินใหญ่จะให้จ้าวเข่อหรันกับจ้าวเย่อเหรินไปเรียนเย็บปัก
กับจินหมัวมัว ข้าก็อยากไปด้วย จึงใช้เรื่องนี้ข่มขู่ให้นางช่วยหาทาง วันนี้นาง นัตข้าไปพบที่ศาล
