เองหนีไปแล้ว ก็รีบหลบหนีตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
จิ่วเยี่ยไม่ได้ไล่ตามพวกเขาต่อ เขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ฉะนั้นจึงไม่อยากเสียเวลาไปกับพวกมดปลวกเหล่านั้น
จิ่วเยี่ยเข้าไปกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ในอ้อมแขน อ้อมกอดเช่นนี้ไม่เพียงพอสำหรับจิ่วเยี่ยเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกได้ถึงรอยร้าวบนชุดเกราะนี้ นางผงะไปเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้นกับชุดเกราะอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าต้องไปแล้วหรือ?”
“คราวที่แล้ว ข้ายังไม่ทันได้บอกลาเจ้าก็ต้องจากเจ้าไปนานถึงขนาดนั้น แต่คราวนี้ข้าบอกลาเจ้าเป็นอย่างดี หวังว่าครั้งหน้าตอนที่เจ้ามาหาข้า เจ้าจะเปลี่ยนชุดเกราะที่ดูหล่อเหลากว่านี้มานะ!” จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ ส่วนมู่เฉียนซีก็ประทับจูบลงไปบนหน้าผากของเขา
แม้ว่าเกราะหนึ่งชั้นจะหนามาก แต่หัวใจของจิ่วเยี่ยก็กระตุกวูบไปครึ่งจังหวะ เขาเองก็อยากจูบซี…
เมื่อมู่อวู่ซวงเห็นฉากนี้ก็หน้าบูดบึ้งไปทันที เขากล่าวว่า “ในเมื่อชุดเกราะนั่นกำลังจะแตก เช่นนั้นก็รีบไปเสีย อยู่ให้ห่างจากซีเอ๋อร์หน่อย! หากซีเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
คนของเมืองอวู่ซวงตะลึงงันไปทันที นี่ฝ่าบาทอวู่ซวงกำลังแยกคู่รักออกจากกันอย่างนั้นหรือ
