บผลูจนมาเจอต้นภูตวิ ญญาณจันทราโดยบังเอิญเช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีที่อยู่เหนือความคาดหมายอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อาเล็ก ท่านรอข้าอยู่ที่นี่ก่อนนะเจ้าคะ! ข้าจะไปเก็บผลไม้เสียหน่อย!”
มู่อวู่ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ เจ้าระวังตัวด้วย”
“วางใจเถอะเจ้าค่ะ! เพราะการโจมตีที่ต้นภูตวิญญาณจันทราเชี่ยวชาญที่สุดไม่สามารถทำอะไรข้าได้ มันในตอนนี้เป็นเพียงลูกแกะน้อยในกำมือของข้าเท่านั้น และข้าก็สามารถถอนขนหรือ ฆ่ามันได้ตามต้องการด้วย!” มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ มันก็รู้ว่าไม่ว่าตนเองจะใช้พลังจิตวิญญาณโจมตีอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี
ทันใดนั้นต้นภูตวิญญาณจันทราก็ส่งเสียงร้องไห้ดัง *กระซิก ๆ* ขึ้นมา
“จะ…เจ้าอย่าเข้ามา หากเจ้าเข้ามาอีกละก็ ข้า…ข้า…”
ท่าทางนี้ของมันช่างเหมือนกับว่านางต้องการจะลวนลามสาวน้อยไร้เดียงสาอย่างไรอย่างนั้น มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกอย่างแรงพลางกล่าวว่า “หากข้าเข้าไป เจ้าคิดจะทำอะไรล่ะ เอาหัวชนจ จนตายหรือ เจ้าก็แค่ต้นไม้ต้นหนึ่ง! ให้คนอื่นเอาหัวชนลำต้นของเจ้าจนตายก็ว่าไปอย่าง คำพูดของตัวเองเจ้ายังทำไม่ได้
