ภายใต้การนําทางของเสียนอวิ๋น ชื่อจือหลินซีหร่าน กับจ้าวเย่อหรัน มุ่งหน้าไปยังศาลาบัว เส้นทางคุ้นตานั้นทําให้หัวใจของจ้าวเย่อหวั่นไหววูบ ครั้งก่อน…. ที่นี่เอง นางถูกจ้าวเย่อเหรินผลักตกสระ และที่นี่เอง ชะตาชีวิต ยองนางจึงได้เริ่มต้นใหม่
ทว่าในวันนี้ จ้าวเย่อเหรินเรียกนางมาอีกครั้ง ด้วยเหตุผลใดกันแน่? ความกระวนกระวายบางอย่างเกาะกุมหัวใจ ราวพายุเงียบที่กําลังก่อตัว นาง พยายามสงบจิต แต่ยิ่งกด ก็ยิ่งรู้สึกว่าเหตุร้ายกําลังจะอุบัติ ครั้นใกล้ถึง ศาลา เสียงเอะอะโหวกเหวกก็ดังแว่วมาตามลม
จ้าวเย่อหรัน ยมวดคิ้ว ในใจเย็นวาบ ครั้งนี้ นางคิดวางหมากอะไร อีก? ด้านหลินซีหร่านกลับหน้าซีด เขารู้ว่าจ้าวเย่อเหรินอยู่ที่ศาลาบัว เกรงว่า นางจะเป็นอันตราย จึงเร่งฝีเท้าโดยไม่ลังเล เมื่อมาถึงระเบียงคต ภาพที่เห็น ทําให้ทุกคนชะงัก ในศาลามีเงาร่างสองคนกําลังยื้อยุดกันอยู่ ทันใดนั้น เสียง หวีดร้องก็ดังขึ้น
“น้องสาม อย่า! อย่าผลักข้า!”
เสียงของจ้าวเย่อเหริน ขาดหายไปพร้อมเงาร่างที่ร่วงหล่นลงสู่สระ บัว ตูม! แทบจะในชั่วพริบตา ร่างหนึ่งพุ่งผ่านสายตาจ้าวเย่อหรัน กระโจน ลงน้ําโดยไม่ลังเล นางตั้งสติ สูดลมหายใจลึก จ้าวเย่อเหรินตกน้ํา… และหลินซีหร่านก็กระโดดลงไปช่วย
ภาพนี้ทําให้นางแทบหัวเราะออกมา ไม่กี่วันก่อน นางเพิ่งถูกอีกฝ่าย ผลักลงสระ วันนี้กลับเห็นเจ้าตัวตกลงไปเอง กรรมตามสนองหรือ? แต่เมื่อ เงยหน้าขึ้นเห็น น้องสาม จ้าวอ
