ิง ยืนตะลึงอยู่ในศาลา ความคิดนั้นก็สลายไป แววตาของจ้าวอิงเต็มไปด้วยความแตกตื่น เมื่อสบตากับจ้าวเข่อหรัน ความ ลนลานก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอย่างชัดเจน จ้าวเข่อหรัน มองออก
ทันที
นี่มิใช่แววตาของคนทําผิด แต่คือแววตาของคนถูกวางกับดัก จ้าว อิง… ถูกออกแบบให้ตกหลุมนี้ หลังความตกใจผ่านไป ความเคียดแค้นในสาย ตานางนั้นจริงแท้ ไม่ใช่การเสแสร้ง เช่นนั้น… จ้าวเย่อเหรินจงใจใส่ร้ายน้อง สาวต่างมารดา? แล้วเหตุใดต้องเรียกนางกับหลินซีหร่านมาเป็นพยาน?
จ้าวเข่อหรันยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ ไม่นาน หลินซีหร่านก็อุ้มร่างเปียกโชก ของจ้าวเย่อเหรินขึ้นฝั่ง เสื้อผ้าแนบกายทั้งสองคน ใบหน้าของจ้าวเย่อเหริน ชีดยาว ดวงตาปิดสนิท หากมิใช่เพราะอกยังขึ้นลงเบา ๆ คงนึกว่านางสิ้นใจ
แล้ว
เด็ดยาด
“คุณหนูรอง! คุณหนูรอง!”
เสียนอวิ้นร้องเรียกเสียงสั่น
“เย่อเหริน! เย่อเหริน!”
หลินซีหร่านเรียกอย่างร้อนใจ จ้าวเย่อหรัน ขมวดคิ้ว ก่อนเอ่ยอย่าง
“พอได้แล้ว วางนางลงก่อน รีดน้ําในท้องออก มิฉะนั้นจะสายเกินไป”
หลินซีหร่านราวเพิ่งได้สติ รีบวางร่างในอ้อมแขนลงบนพื้น แล้วกด หน้าท้องของจ้าวเย่อเหรินอย่างลนลาน จ้าวเย่อหรัน มองวิธีนั้นแล้วรู้สึกไม่ เหมาะนัก แต่สถานการณ์ฉุกเฉิน นางจึงไม่พูดอะไร ขณะนั้น เสียนอวิ๋นที่ทํา หน้าร้อนรน กลับมีแววพึงใจวาบหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดทันสังเกต
“แค่ก”
น้ําจํานวนหนึ่งไหลออกจากปากจ้าวเย่อเหริน เปลือกตายยับช้า ๆ ใน ดวงตา
