อบเจอแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผู้นี้ ก็ทำให้มู่เฉียนซีสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยมากบางอย่าง และภายในใจของนางก็มีเสียงร่ําร้องออกมาว่า ต้องการจะเข้าไปใกล้มากกว่านี อีกสักหน่อย เข้าใกล้ยิ่งขึ้นอีก
“เจ้า…” มู่เฉียนซีก้าวเท้าเข้าไปใกล้ แต่เขาเองก็ยังคงถอยหลังออกไปอย่างต่อเนื่อง ซึ่งดูเหมือนว่าการเข้าใกล้ของมู่เฉียนซีจะทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวมากก็มิปาน
จนกระทั่งเขาไม่สามารถถอยได้อีก ทั้งบริเวณโดยรอบก็ไม่มีหน้าต่างขนาดใหญ่ให้เขาได้พุ่งออกไป และตอนนี้เขาก็ไม่มีที่ให้ซ่อนได้อีก
คนของหอหมอปีศาจต่างพากันตกตะลึง ฝ่าบาทน้อยทำให้คนประหลาดคนนั้น ‘จนมุม’ เสียแล้ว
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจมากว่า “จิ่วเยี่ย เป็นเจ้า! ต้องเป็นเจ้าแน่ ๆ”
รอยยิ้มอันงดงามที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าที่งามหยาดเยิ้มของนางสามารถทำให้หัวใจของจิ่วเยี่ยเต้นระรัวด้วยความเร็วได้ นางกล่าวว่า “ในที่สุดเจ้าก็มาหาข้าแล้วสินะ จิ่วเยี่ย!”
เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป หลังจากนั้นเขาก็เหยียดแขนทั้งสองข้างของเขาออกไป และกอดคนที่อยู่ตรงหน้านี้เอาไว้ในอ้อมแขนทันที
ถึงจะมีเกาะที่หนามากขวางกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต
