“แม่สาวน้อย เจ้าพูดอะไรน่ะ” ปรมาจารย์หลินมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คงเป็นเพราะปรมาจารย์หลินอายุมากแล้วจึงหูไม่ดีสินะ เช่นนั้นข้าจะพูดอีกรอบก็แล้วกัน! ข้ารู้สึกว่าการให้อาจารย์ของข้ามาแข่งกลั่นยากับท่าน มันเป็นการรังแ แกท่านมากเกินไป ท่านลืมมันไปเสียเถอะ ท่านดูศิษย์ของท่านเป็นเพราะสู้คนอื่นไม่ได้ เมื่อถูกโจมตีจนพ่ายแพ้เลยต้องสูญเสียความมั่นใจไปอย่างสิ้นเชิง หากคนอายุมากเช่นท่านถูกโจมต ตีเช่นกัน คาดว่าการตอบสนองจะต้องรุนแรงยิ่งกว่านี้เป็นแน่”
ปรมาจารย์หลินในตอนนี้โกรธจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเด็กน้อยที่หยิ่งผยองเช่นนี้!
แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า สิ่งที่มู่เฉียนซีได้กล่าวไปนั้นเป็นความจริงทุกประการ!
การแข่งกลั่นยากับนักปรุงยาที่เก่งที่สุด ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ!
และที่มู่เฉียนซีเตือนทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความปรารถนาดีทั้งสิ้น แต่ชายชราผู้นี้ดันคิดว่านางดูถูกเขาเสียอย่างนั้น
“เจ้า…อย่างไรก็ต้องแข่ง ข้าว่าเจ้าไม่กล้าให้อาจารย์ของเจ้าออกมาแข่งอย่างนั้นสินะ!” ปรมาจารย์หลินยังคงมีความมั่นใจในความสามารถของตนเองเป็นอย่างมาก
และในตอนนี้ นิรันด
