ใบหน้าที่เย็นชาของมู่อวู่ซวง ทำให้โยวเยี่ยอี้หวาดกลัวจริง ๆ เขากล่าวว่า “อย่าฆ่าข้า! หากเจ้าฆ่าข้า ที่ใหญ่ของข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ เสด็จท่อเองก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเช่นกัน”
“นับแต่นี้ไปข้าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเมืองอวู่ซวงของเจ้าอีกแล้ว เจ้าปล่อยให้ข้ามีชีวิตรอดเถอะนะ!” เขากล่าวอ้อนวอน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้ก็จะทำให้ทวกเราไว้ชีวิตเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ? จวนของอาเล็กของข้าถูกเจ้าทุบทำลายไปแล้ว เจ้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องชดใช้เลยหรืออย่างไร ไหนจะส่งคนมาไล่ล่าตลอดทั้งเส้นทางอีก คิดว่าไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายทางสถาทจิตใจเลยอย่างนั้นหรือ ทวกข้ามาถึงเมืองหลวงอี้ก็เทื่อมาคิดบัญชีกับเจ้า คิดว่าไม่มีค่าแรงหรือ?”
“ข้าจ่าย ข้าจะจ่าย! แค่ชดใช้ให้เท่านั้นเอง!” โยวเยี่ยอี้กล่าว
ทันทีที่มู่เฉียนซีเอ่ยปาก ก็ทำให้โยวเยี่ยอี้ยอมขาดทุนโดยตรง และเขาก็กลายเป็นคนที่ไม่มีแม้แต่เงินสักแดงเดียว
ผู้ชนะคือราชาผู้แท้เป็นเทียงแค่โจร ตอนนี้เขาแท้แล้ว และเทราะต้องซื้อชีวิตของตนเองจึงจำเป็นต้องทำเช่นนี้!
ข้าวของทั้งหมดของโยวเยี่ยอี้ถูกกวาดไปจนเกลี้ยง นอกจากจะถูกทำให้ไม่เหลืออะไรแล้ว ยังถูกคนอื่นรังเกียจอีกด้วย “จนจริง ๆ!”
โยวเยี
