เซวียหลิงกล่าวว่า “ทำไมล่ะ หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะดึงดูดความสนใจของฝ่าบาทอวู่ซวง จนเจ้าสูญเสียความโปรดปรานไปอย่างนั้นหรือ! ใช่สินะ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของฝ่าบาท ทอวู่ซวง เจ้าคงจะไม่ได้มีความรู้สึกซ่อนเร้นต่อฝ่าบาทอวู่ซวงใช่หรือไม่ ถึงอย่างไรทั้งสถานะ สายเลือดและพรสวรรค์ของฝ่าบาทอวู่ซวง ก็ไม่มีผู้ใดในแดนวิญญาณแห่งนี้เทียบได้อยู่แล้ว ”
เดิมทีมู่เฉียนซีก็ไม่ได้เห็นเซวียหลิงผู้นี้อยู่ในสายตาอยู่แล้ว แต่คำพูดไร้สาระของหญิงสาวผู้นี้ทำให้นางรู้สึกไม่มีความสุขเลยจริง ๆ
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เหตุผลที่ข้าไม่ตอบรับ เป็นเพราะข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่คู่ควรกับอาเล็กของข้า! คิดว่าเป็นนักปรุงยาขั้นกึ่งเทวะแล้วยอดเยี่ยมมากนักหรืออย่าง งไร ความต่างชั้นระหว่างเจ้ากับขั้นเทวะคาดว่าคงต้องใช้เวลามากกว่าร้อยปีถึงจะตามทัน!”
สีหน้าของเซวียหลิงมืดมนลงทันที “การกลายเป็นนักปรุงยาขั้นเทวะได้ในร้อยปี ถือว่าเป็นความเร็วที่รวดเร็วมากที่สุดแล้ว ทั่วทั้งเขตแดนอวู่ซวงไม่มีหญิงสาวคนใดยอดเยี่ยมไปมากกว่า านี้อีกแล้ว”
ผู้หญิงคนนี้อาศัยความสามารถทางทักษะการปรุงยาของตนเอง แต่กลับไม่มีสมองเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของมู่เ
