ริน อย่ารังแกกันเกินไป!”
เพียะ!
เสียงตบดังฉับพลัน จ้าวอิงยังไม่ทันตั้งตัว แก้มก็ชาร้อนวาบ
“เจ้า!”
นางยกมือหมายจะตบกลับ ทว่าจ้าวเย่อเหรินคว้าข้อมือไว้แน่น อีก เสียงตบดังฉับพลัน จ้าวอิงยังไม่ทันตั้งตัว แก้มก็ชาร้อนวาบ
“เจ้า!”
นางยกมือหมายจะตบกลับ ทว่าจ้าวเย่อเหรินคว้าข้อมือไว้แน่น อีก
มือหนึ่งฟาดลง อย่างไม่ปรานี
“จ้าวเย่อเหริน เจ้ากล้าตบข้า!”
“ทําไมจะไม่กล้า?”
รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นบนใบหน้างาน
“ย้าเป็นบุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนไท่ซือ ส่วนเจ้าเป็นเพียงบุตรอนุ มารดาเจ้าก็แค่หญิงอาศัยร่มเงาผู้อื่น หากมิใช่เพราะท่านย่าเมตตา ให้บิดา รับไว้เป็นอนุ นางจะมีวันนี้หรือ? พูดให้ไพเราะหน่อยก็ครึ่งนายหญิง พูดให้ ตรง ๆ ก็เพียงคนรับใช้ที่สวมแพรไหม เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาวางท่าเป็นคุณหนู!”
กล้า”
คําพูดคมราวมีด บาดลึกยิ่งกว่าฝ่ามือ
“ข้าจะตบเจ้าก็ตบได้ ไม่ต้องมีเหตุผล และไม่ต้องมีคําว่ากล้าหรือไม่
“ข้าจะสู้กับเจ้า!” จ้าวอิงสิ้นความอดทน พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายทันที สองร่างยื้อยุดกันกลาง ศาลา เสียงผ้าเสียดสีกันดังระงม ทว่าในความโกลาหลนั้น ดวงตาของ จ้าวเย่อเหรินกลับเหลือบไปยังมุมระเบียงทางเดิน ทันใดนั้น
“น้องสาม อย่านะ! อย่าผลักข้า!”
เสียงหวานแหลมกรีดร้องขึ้น ยังไม่ทันที่จ้าวอิงจะเข้าใจ ร่างของ จ้าวเย่อเหรินก็เอนจากราวศาลา พลั่ก! ร่างบางร่วงลงสู่สระบัว น้ํากระเซ็น สูง จ้าวอิงยืนนิ่งงัน นางแทบไม่ได้ออกแรงด้วยซ้ํา! แต่
