์ล่วงรู้ จึงต้องหาทางกันนางออกไป เสียก่อน
“แม่นมเยว่ ไปกันเถิด” นางกล่าวเรียบ
ให้หลงเอ้อ อยู่รับใช้ก็พอ”
“เจ้าค่ะ” แม่นมเยวค้อมกายแล้วออกไป
จ้าวเย่อหรันหันไปสั่งหลงเอ๋อร์
“ช่วงนี้จับตาดูหลิงเอ๋อร์ให้ดี หากมีสิ่งใดผิดปกติ รีบมารายงานข้า
เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจเจ้าค่ะ คุณหนู”
แม้ไม่เข้าใจเหตุผล แต่หลงเอ๋อร์ก็รับคําโดยไม่ถาม แผนของ จ้าวเข่อหรันคือให้จ้าวเย่อเพิ่งช่วยตามหาปิ่นโบตั๋นโดยเร็ว นางวางทุกอย่าง
ไว้อย่างรอบคอบ ทว่า…คําโบราณกล่าวไว้ถูกต้อง แผนย่อมตามไม่ทันการ เปลี่ยนแปลง เพราะในขณะที่นางกําลังคิดอ่าน จ้าวเย่อเหรินเองก็กําลังวาง
หมากอยู่เช่นกัน
ณ เรือนเชียอวี่
จ้าวเย่อเหรินนั่งจิบชาอย่างสงบนิ่ง ไม่หลงเหลือเค้าความกระวนกระ วายเมื่อวันก่อน ท่าทีผ่อนคลายดุจดอกบัวลอยเหนือน้ํา เสียนอวิ๋นยืนพัดอ
ข้างกาย
“คุณหนู….ท่านแน่ใจหรือว่าจะทําเช่นนั้น?”
เสียนอวิ๋นถามด้วยความกังวล
“มันอาจอันตรายเกินไปนะเจ้าคะ”
“วางใจเถิด”
จ้าวเย่อเหรินยิ้มอย่างมั่นใจ
“ข้าคํานวณไว้หมดแล้ว หากสําเร็จ ไม่เพียงเรื่องของจ้าวอิงจะหมด
ปัญหา แม้แต่การแต่งงานกับจวนจงอี้โหว…ก็จะเป็นของข้าแน่นอน”
เสียนอวิ๋นยังลังเล
“แต่คุณหนูไม่จําเป็นต้องเสี่ยงถึงเพียงนี้
“หากไม่ยอมเสี่ยง จะได้สิ่งใดมาเล่า?”
แววตาของจ้าวเย่อเหรินวาวโรจน์
“ครั้งนี้มีแต่สําเร็จ ห้ามล้มเหลว เข้าใจหรือไม่?”
“เจ้าค่ะ บ่าวจะจัดการให้เรียบร้อย”
“ดี”
นางวางถ้วยชา
