สมองมีเสียงหนึ่งดังกึกก้องออกมา “เจ้าจะต้องเสียใจ เจ้าต้องเสียใจภายหลังแน่นอน...”
มู่เฉียนซีขบริมฝีปากเอาไว้แน่น จากนั้นก็คำรามออกมาว่า “ข้าไม่มีทางเสียใจภายหลังแน่นอน!”
“พลังวิญญาณบนร่างกายของเจ้านายกำลังหายไป…” ฝูเซิงกล่าวด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
จิ่วเยี่ยเองก็รู้สึกได้เช่นกัน เพราะเขาไม่รู้สึกถึงการบำเพ็ญจากนางเลยแม้แต่น้อย และกว่านางจะฝึกฝนมาถึงขั้นนี้ได้ ซึ่งอีกเพียงแค่เอื้อมก็จะสามารถการบรรลุขั้นศักดิ์สิทธิ์ได้ อยู่แล้ว แต่ทว่าตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางพยายามมาทั้งหมดได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว
จิ่วเยี่ยไม่มีทางปล่อยให้ร่างกายของมู่เฉียนซีเกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ อีก จนในที่สุดเขาก็เจอสาเหตุ
พลังแปลกประหลาดที่คุ้นเคยนั้น ถึงมันจะไม่สามารถสร้างปัญหาในร่างกายของเขาได้อีกแล้ว แต่มันกลับไปปรากฏอยู่ในร่างกายของซีแทน
แววตาที่มืดมนของจิ่วเยี่ยอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาอยากที่จะดึงพลังนั้นออกมาจากร่างกายของมู่เฉียนซี และทำให้มันไม่สามารถทำร้ายซีได้อีกต่อไป
แต่ทว่าพลังนี้แตกต่างจากพลังที่เขาเจอก่อนหน้านี้ ราวกับว่ามันอยู่ในร่างกายของนางมาตั้งแต่ตอนที่ซีเกิดก็มิปาน ซึ่งเขาไม่สามารถสั่นคลอนมันได้เลยแม้แต่น้อย
