เลยแม้แต่คืบเดียว
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะต่อสู้กันขึ้นมา มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า “จิ่วเยี่ย พวกเราไปที่หุบเขาลั่วซีกันเถอะ”
“หุบเขาลั่วซีหรือ!” เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาของจิ่วเยี่ยก็เปล่งประกายแวววาวขึ้นมาในบัดดล
และทันใดนั้น จิ่วเยี่ยก็หายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาภายในพริบตาเดียว
ในตอนที่ฝูเซิงและอ้านกำลังจะไล่ตามไป จื่อโยวก็ได้มาขวางพวกเขาเอาไว้พลางกล่าวว่า “ในเวลาเช่นนี้พวกเจ้ายังกล้าไล่ตามหลังเยี่ยไปอีกหรือ! ข้าคาดว่าเขาน่าจะทำลายพวกเจ้าจนไ ไม่เหลือซากเป็นแน่”
“ในเมื่อคนงามเลือกที่จะเชื่อเยี่ย พวกเราก็ควรเลือกที่จะเชื่อคนงามด้วยเช่นกัน เพราะพวกเขาเคยยืนหยัดกับเรื่องเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว และครั้งนี้ก็เป็นครั้งสุดท้าย ข้า เชื่อว่าไม่ยากเกินไปสำหรับพวกเขาหรอก”
ถึงนี่จะเป็นการระเบิดของคำสาปครั้งสุดท้าย แต่มันก็เป็นครั้งสุดท้ายที่อันตรายที่สุดเช่นกัน
มู่เฉียนซีก็รู้ว่าครั้งนี้อันตรายมากแค่ไหน แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจิ่วเยี่ยจะยอมทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ตนเองอยู่ในภาวะของการจำศีลไปในที่สุด
ก่อนที่จิ่วเยี่ยจะหลับลึกนั้น เขาได้กระซิบที่ข้างหูของมู่เฉียนซีว่า “ซี เรื่องต่อจากนี้มอบให้เป็นหน้าที่เจ้าแล้
