ว ไว้คำสาปถูกถอนไปเมื่อไร ข้าก็จะกลายเป็นของเจ้าเสียที”
มู่เฉียนซีจูบลงบนหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบาพลางกล่าวว่า “ตกลงตามนั้น!”
มู่เฉียนซีรู้ดีว่า การที่เขาทำเช่นนี้เป็นการทำร้ายตนเองอย่างร้ายแรง แต่ทว่ามันก็เป็นเพียงหนทางเดียวเท่านั้น
หลังจากที่พวกของจิ่วเยี่ยเข้าไปในหุบเขาลั่วซีก็เป็นเวลาทั้งหมดเจ็ดวันแล้ว และภายในระยะเวลาเจ็ดวันนี้ ก็ทำให้แดนนรกหลังจากที่เผชิญหน้ากับสงครามใหญ่กลับมาสงบสุขอีกครั้ง
เนื่องจากเผ่าเทพได้รับความเสียหายอย่างหนัก พวกเขาจึงคาดว่าเผ่าเทพคงจะไม่กล้ามาโจมตีแดนนรกได้อย่างง่ายดายอีกแล้ว
“คนงาม ดีจริง ๆ ที่เจ้าไม่เป็นอะไรไป” จื่อโยวกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
ส่วนจิ่วเยี่ย จื่อโยวเห็นจิ่วเยี่ยกำลังหลับไหลอยู่ริมทะเลสาป และกลิ่นอายของเขาก็อ่อนแอมากอีกด้วย
จื่อโยวกล่าวถามว่า “คนงาม เยี่ยเขา…”
“พวกเจ้ารีบคุ้มกันข้าเถอะ จากนี้ไปข้าจะพยายามถอนคำสาปให้จิ่วเยี่ยอย่างเต็มที่ รอให้คำสาปถูกถอนไปแล้ว จิ่วเยี่ยก็จะฟื้นขึ้นมาเอง” มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา
“ตกลง!” พวกเขาพยักหน้ากล่าว
ไม่ได้มีเพียงแค่ฝูเซิง จื่อโยว และอ้านที่คอยคุ้มกันให้นางเท่านั้น มู่เฉียนซียังให้พวกของอู๋ตี้และเสี่ยวหงออกมาด
