ทว่าครั้งก่อนหล่อนยังเพียงแอบหยิบของจุกจิก ครั้งนี้กลับกล้าลงมือ
กับ ปิ่นปู้เหยา ช่างกล้านัก… หรือเห็นว่าชีวิตตนไร้ค่า? จ้าวเย่อหรับกวาดตา มองเครื่องประดับในกล่อง ชิ้นที่เก็บไว้ล้วนเป็นของล้ําค่า นางไม่ค่อยสวมใส่ ก็เพราะเกรงจะสะดุดตาผู้คน มิใช่เพราะไม่เห็นคุณค่า
ดูท่าหลิงเอ๋อร์จะเข้าใจผิด คิดว่านางไม่ใส่ใจ จึงกล้าโลกมาก แต่ต้อง ยอมรับว่า หล่อนมีสายตาเลือกของดี ปิ่นเหยาชิ้นนั้นมิใช่แพงเพราะราคา หากเพราะที่มา มันมีความหมายพิเศษเกินกว่าจะประเมินค่าได้ คนทั่วไป ย่อมไม่กล้าแตะต้อง แต่หลิงเอ๋อร์… กลับโง่เขลาถึงเพียงนั้น
เดิมทีนางยังคิดหาทางกําจัดหลิงเอ๋อร์ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะรีบรน หาที่ตายเสียเอง จ้าวเข่อหรันครุ่นคิดอย่างรอบคอบ จะจับโจรย่อมต้องจับ พร้อมของกลาง หลิงเอ๋อร์ไม่มีทางเก็บปิ่นปู้เหยาไว้ใช้เอง นางย่อมต้องนําไป
จํานํา
และหากจะจํานํา สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดย่อมเป็น “ร้านเยว่หลาย” ที่ ขึ้นชื่อเรื่องความน่าเชื่อถือ แต่จะส่งใครไปตรวจสอบ? การออกจากจวน สําหรับสตรีห้องหอหาใช่เรื่องง่าย นางถอนหายใจแผ่วเบา แม้จะหวนคืนชาติ ภพ แต่กรงทองก็ยังเป็นกรงทอง การจะทําสิ่งใดต้องอาศัยมือผู้อื่น
ดูท่า…. นางจําต้องสร้างคนของตนเองเสียแล้ว เรื่องอื่นอาจรอได้ แต่ เรื่องนี้ ต้องจัดการทันที ใครกันเล่าจะช่วยนางได้? พลันในใจนางปรากฏชื่อ หนึ่งขึ้นมา จ้าวเย่อเฟิง น้องชายสายรองของนางเอง
