ป็นเพียงความฝัน? หากเป็นจริง เขาคือผู้ใด? มีจุด ประสงค์ใด? ปิ่นหยกดํานี้เป็นของเขาหรือไม่? แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่านาง ชอบปิ่นลักษณะนี้?
คําถามมากมายผุดขึ้นในใจดุจสายฝน แต่ไร้คําตอบแม้เพียงหยด เดียว อย่างไรก็ดี มีสิ่งหนึ่งที่นางแน่ใจ ไม่ว่าปั่นนี้จะมาจากผู้ใด ก็ไม่ควรให้ ใครพบเห็น มิฉะนั้นอาจกลายเป็นชนวนเรื่องร้ายโดยไม่จําเป็น คิดได้ดังนั้น นางรีบนําปิ่นไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง เปิดกล่องเก็บเครื่องประดับ แล้ววางปิ่น หยกดําไว้ชั้นล่างสุดอย่างระมัดระวัง เมื่อปิดกล่องเรียบร้อย จึงถอนหายใจ
เบา ๆ
ทว่าไม่นาน ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างก็แล่นวาบขึ้นในอก ผิด
ปกติ… ตรงไหน? จ้าวเข่อหรันครุ่นคิดอีกครั้ง ทันใดนั้น ดวงตาก็วาววับ นาง รีบเปิดกล่องออกอีกครา เทเครื่องประดับทั้งหมดลงบนโต๊ะ แล้วนับทีละชิ้น อย่างละเอียด
ยาดไปหนึ่งชิ้น ไม่ใช่ปืนธรรมดา แต่เป็น “ปิ่นปู้เหยา” ชิ้นสําคัญยิ่ง ใครกัน? ดวงตาของจ้าวเย่อหวั่นหรี่ลง แววเย็นเยียบฉายชัด ผู้ที่เข้าออก ห้องนางได้โดยเสรี นอกจากคนในครอบครัว ก็มีเพียงหลิงเอ๋อร์ หลงเอ๋อร์ และแม่นมเยว่เท่านั้น มุมปากของนางกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
ชาติที่แล้ว นางเคยพบว่าเครื่องประดับหายไปบ้างเป็นครั้งคราว ทุก
ครั้งหลิงเอ๋อร์มักเอ่ยกลบเกลื่อนว่านางคงจําผิด เพราะของที่หายล้วนเป็น เพียงชิ้นเล็ก ๆ มิได้ล้ําค่า นางจึงมิได้ใส่ใจ บัดนี้คิดย้อนกลับ…. เก้าส่วนในสิบ คงเป็นฝีมือหลิงเอ๋อร์
