จื่อโยวจ้องมองไปทางพวกเขาพลางกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “พวกเจ้าว่า ผู้ใดเป็นคนมอบความกล้าให้พวกเจ้ากล้าพูดเช่นนี้ออกมากันแน่”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าไม่ต้องลงมือหรอก! พวกเราสู้เอง รีบจัดการให้รวดเร็ว อย่ามัวแต่เสียเวลา ”
ทันทีที่เริ่มต่อสู้ คนของดินแดนชางหลานเหล่านั้นถึงได้รู้ว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาแข็งแกร่งมากเพียงใด
อีกฝ่ายออกมาต่อสู้กันเพียงไม่กี่คน แต่ก็สามารถจัดการพวกเขาให้อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชมากได้แล้ว
“ยะ…อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายอมยกหอคอยจำลองให้พวกเจ้าแล้ว! ได้โปรดเถิด!” พวกเขาร้องขอความเมตตา
ฝูเซิงกล่าวอย่างติดตลกว่า “มันควรจะเป็นเช่นนี้แต่แรกแล้ว ไม่มีความสามารถ แต่กลับมาหาเรื่อง พวกเจ้าสมควรโดนแล้ว”
ในเมื่อมีหอคอยจำลองมาส่งให้ถึงที่ แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องรับเอาไว้อยู่แล้ว และมู่เฉียนซีก็ผูกพันธสัญญาอีกอันหนึ่งได้อย่างง่ายดาย
“พวกเจ้า…พวกเจ้ามาจากอาณาเขตใดกันแน่?” เพิ่งจะมาถึงเมืองร้างที่ล่มสลายแห่งความมืดกลับต้องมาเจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าจนพ่ายแพ้อย่างน่าเวทนาเช่นนี้แล้ว แต่พวกเขารู้สึกว่าถึงแม ม้จะพ่ายแพ้ ก็อยากจะพ่ายแพ้อย่างเข้าใจ และอยากรู้ว่าศัตรูคือใครกันแน่
จื่อโยวกล่างว่า “พวกเรา
