…แน่นอนว่าต้องมาจากแดนนรกอยู่แล้ว!”
ทันใดนั้นสีหน้าของคนจากดินแดนชางหลานเหล่านั้นก็ซีดเผือดขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพวกเขาก็ถูกทำให้ตกใจกลัวเป็นอย่างมาก “นะ…แดนนรก…”
พวกเขาเหลือบมองไปยังชายสวมหน้ากากผู้มีดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกที่ลึกเกินหยั่งถึงผู้นั้น ท่านนี้…ท่านผู้นี้คงไม่ใช่ท่านอ๋องแห่งแดนนรกในข่าวลือผู้นั้นหรอกนะ!
ตอนนี้พวกเขาหวาดกลัวอย่างสิ้นเชิง แน่นอนว่าคนที่มายังเมืองร้างที่ล่มสลายแห่งความมืดแห่งนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังครอบครองหอคอยจำลองถึงสี่อันอีกด้วย เพราะพว วกเขามั่นใจในตนเองมากเกินไป ดังนั้นถึงได้มีจุดจบเช่นนี้
พวกเขาไม่กล้าที่จะแย่งชิงหอคอยจำลองที่โยนไปแล้วกลับคืนมา และพวกเขาในตอนนี้ก็ทำได้เพียงฉวยโอกาสหนีก่อนที่อ๋องจิ่วเยี่ยจะฆ่าปิดปากพวกเขา พวกเขาต้องหนีไปให้เร็ว…
พวกของมู่เฉียนซีไม่ได้มีความคิดที่จะฆ่าคนปิดปากเลยแม้แต่น้อย ผลปรากฏว่าพวกเขาหนีไปยังไม่ทันได้ไกลเท่าไร กลับถูกความมืดกลืนกินเข้าไปเสียแล้ว
“หากไม่มีหอคอยจำลอง ก็จะถูกขับไล่ออกไปจากเมืองร้างที่ล่มสลายแห่งความมืดทันทีเลยหรือ? ที่แท้เจ้าหอคอยจำลองนี้ก็คือตั๋วผ่านประตูนี่เอง! เช่นนั้นหากต้องการหาหอคอยนิรันดร์
